Аз чӣ чиз (ҳамдигарро) мепурсанд?

Аз он хабари бузург, (қиёмат).

ки дар он ихтилоф мекунанд.

Оре, ба зудӣ хоҳад донист.

Боз ҳам, оре, ба зудӣ хоҳанд донист!

Оё Мо заминрро бистаре насохтем?

Ва кӯҳҳоро мехҳое?

Ва шуморо ҷуфт-ҷуфт офаридем.

Ва хобатонро оссишатон гардонидем.

Ва шабро пӯшишатон қарор додем.

Ва рӯзро вақти талаби маъишат. (касб).

Ва бар болои саратон ҳафт осмони устувор бино кардем.

Ва чароғе равшан офаридем. (офтоб).

Аз абрҳои боронзой обе фаровон нозил кардем,

то бо он донаву набот бирӯёнем

ва бӯстонҳои анбӯҳ (сердарахт).

Албатта рӯзи доварӣ рӯзест муъайян.

Рӯзе, ки дар сур дамида шавад, ва шумо гурӯҳгурӯҳ биёед.

Осмон шикофта шавад ва ҳар шикоф даре бошад.

Ва куҳҳо равон шаванд ва сароб гарданд.

Ҷаҳаннам дар интизор бошад.

Саркашонро бозгаштангоҳест.

Замоне дароз дар он ҷо бошанд.

На хунукӣ чашанду на об,

фақат оби ҷӯшону хуну чирк. (нӯшанд).

Ин ҷазоест мувофиқи кирдор.

Зеро онон ба рӯзи ҳисоб умед надоштанд.

Ва оёти Моро ба сахтӣ дурӯғ мебароварданд.

Ва Мо ҳама чизро дар, китобе шумора кардаем.

Пас бичашед, ки фақат бар азоби шумо хоҳем афзуд!

Парҳезгоронро ҷоест дар амон аз ҳар осеб,

бӯстонҳову токистонҳо

ва духтароне ҳамсол бо пистонҳои баромада

ва ҷомҳои пур.

На сухани беҳуда шунаванд ва на дурӯғ

ва ин мукофотест кофӣ аз ҷониби Парвардигорат—

Парвардигори осмонҳову замин ва он чӣ миёни онҳост. Он Худои раҳмон, ки касро ба Ӯ ёрои хитоб набошад,

рӯзе, ки рӯҳ ва фариштагон ба саф меистанд ва кас сухан намегӯяд, ғайри он ки Худои раҳмон ба ӯ рухсат диҳад, ва ӯ сухан ба савоб гӯяд.

Он рӯз рӯзест омаданӣ. Пас ҳар кӣ хоҳад ба сӯи Парвардигораш бозгардад.

Мо шуморо аз азобе наздик метарсонем: рӯзе, ки одамӣ ҳар чиро пешопеш фиристодааст, менигарад ва кофир мегӯяд: «Эй кош, ман хок мебудам!»

Савганд ба фариштагоне, ки ҷонҳоро (ҷонҳои кофиронро) ба сахтӣ мегиранд

ва савганд ба фариштагоне, ки чонҳоро (ҷонҳои муъминонро) ба осонӣ мегиранд

ва савганд ба фариштагоне, ки шиноваранд

ва савганд, ба фариштагоне, ки бар якдигар пешӣ мегиранд (дар боло бурдани ҷонҳои мӯъминон)

ва савганд ба онҳо, ки тадбири корҳо мекунанд,

ки он рӯз, ки нахустин нафхаи қиёмат (дамидани дар сур) заминро биларзонад

ва нафхаи дуввум аз паси он биёяд,

дар он рӯз дилҳое дар ҳарос бошанд

ва нишони хушӯъ (хорӣ) дар дидагон намоён!

Мегӯянд: «Оё мо ба ҳолати нахустин бозмегардем,

он гоҳ ки устухонҳое пӯсида будем?»

Гӯянд: «Ин бозгашти мо бозгаштест зиёновар!

Фақат ин аст, ки танҳо як бонг бармеояд.

ва онҳо худро дар он саҳро хоҳанд ёфт.

Оё достони Мӯсо ба ту расидааст?

Он гоҳ ки Парвардигораш ӯро дар водии муқаддаси Туво нидо дод:

«Ба сӯи Фиръавн бирав, ки аз ҳад гузаштааст.

Бигӯ: «Оё туро рағбате ҳаст, ки покиза шавӣ,

ва ман туро ба Парвардигорат роҳ бинамоям ва ту битарсӣ (аз Ӯ)?»

Пас он ояти бузургро ба ӯ нишон дод.

Ва ӯ дурӯғ бароварду нофармонӣ кард.

Сипас пушт гардонду мешитофт.

Пас ҳамаро ҷамъ кард ва нидо дод.

ва гуфт: «Ман Парвардигори бартари шумо ҳастам!»

Худояш ба аозби охирату дунё гирифтор кард.

Дар ин ибратест барои, касе, ки метарсад!

Оё шумо ба офариниш сахттаред, ё ин осмоне, ки Ӯ бино кардааст?

Сақфашро барафрошт ва дуруст кард,

шабашро торик кард ва рӯшноияшро ошкор сохт

ва пас аз он заминро бигустурд (паҳн кард)

ва аз он об берун овард ва чарогоҳҳо падид овард

ва кӯҳҳоро устувор гардонид

барои баҳрагирии шумо ва чорпоёнатон.

Чун он ҳодисаи бузург даррасад,

рӯзе, ки одамӣ ҳамаи амалҳои худро ба ёд оварад

ва ҷаҳаннамро ба ҳар кӣ мебинад нишон диҳанд,

Пас ҳар кй аз ҳад гузашта бошад (дар куфру исён)

ва зиндагии инҷаҳонро ихтиёр карда бошад,

ҷаҳаннам ҷойгоҳи ӯст.

Аммо ҳар кас, ки аз истодан дар баробари Парвардигораш тарсида ва нафсро аз ҳаво (ва ҳавас) боздошта бошад,

биҳишт ҷойгоҳи ӯст.

Туро аз қиёмат мепурсанд, ки чӣ вақт воқеъ шавад.

Аз ёд кардани (илми) он туро чӣ кор аст?

Интиҳои илми он назди Парвардигори туст.

Фақат ва фақат ту касонеро, ки аз он рӯз битарсанд, бим медиҳӣ.

Чун онро бубинанд, пиндоранд дар ин ҷаҳон фақат як шомгоҳ ё чоштгоҳ истодаанд.

Рӯйро турш кард ва сар баргардонид,

чун он нобино ба наздаш омад,

Ва ту чӣ донӣ, шояд, ки ӯ покиза шавад,

ё панд гирад ва панди ту фоидааш кунад.

Аммо он ки ӯ тавонгар аст,

ту рӯи худ ба ӯ мекунӣ

ва агар ҳам пок нагардад, чизе бар зиёни ту нест.

Ва аммо он, ки шитобон ба назди ту меояд

ва метарсад, (аз худо).

ту аз ӯ ба дигаре рӯй, меорӣ.

Оре, ин Қуръон пандест,

пас ҳар кӣ хоҳад, аз он панд гирад.

Дар саҳифаҳое гиромӣ.

баландқадру покиза,

ба дасти котибоне,

бузургвору некӯкор.

Марг бар одамӣ бод, ки чӣ носипос (ношукр) аст!

Ӯро аз чӣ офаридааст?

Аз нутфае офарид ва ба андоза муайян кард,

сипас роҳашро осон сохт.

Он гоҳ бимирондаш ва дар гӯр кард.

Ва он гоҳ, ки хоҳад, зиндааш созад.

На ки ҳанӯз он чиро ба ӯ фармон дода буд, ба ҷой наёвардааст.

Пас одамӣ ба таъоми худ бингарад

Мо боронро фурӯ боридем, бориданӣ

ва заминро шикофтем, шикофтанӣ

ва дар он донаҳо рӯёнидем

ва току сабзавот

ва зайтуну нахл (дарахти хурмо)

ва боғҳои пурдарахт

ва меваву алаф,

то шумову чорпоёнатон баҳра баред,

Чун бонги қиёмат барояд,

рӯзе, ки одамӣ аз бародараш мегурезад

ва аз модарашу падараш

ва аз занашу фарзандонаш.

Ҳар касро дар рӯз корест, ки ба худ машғулаш дорад.

Чеҳраҳое дар он рӯз дурахшонанд,

хандонанду шодонанд.

Ва чеҳраҳое дар он рӯз ғуборолуданд,

дар сиёҳӣ фурӯ рафтаанд.

Инҳо кофирону фоҷиронанд (бадкорон).

Чун хуршед бефурӯғ (хира) шавад

ва чун ситорагон фурӯ резанд

ва чун кӯҳҳо аз ҷои худ беҷо бишаванд

ва чун шутурони ҳомила ба ҳоли худ гузошта шаванд

ва чун ҷонварони ваҳшӣ ҷамъ оварда шаванд,

ва чун дарёҳо оташ гиранд

ва чун рӯҳҳо бо танҳо якҷоя гардганд!

ва чун аз духтари зинда ба гӯр шуда пурсида шавад, ки

ба чӣ гуноҳе кушта шудааст

ва чун саҳифаҳо боз шаванд,

ва чун осмон аз ҷои худ канда шавад'

ва чун ҷаҳаннам афрӯхта гардад

ва чун биҳиштро пеш оваранд,

ҳар кас бидонад, ки чӣ ҳозир овардааст.

Савганд ба ситорагони бозгарданда,

сайркунандаи ғойбшаванда

ва савганд ба шаб, чун торик шавад

ва савганд ба субҳ чун бидамад,

ки ин сухани расуле бузургвор (Ҷибрил (а)) аст,

нерӯманд, дар назди Худованди арш соҳибобрӯ

он ҷо (дар назди Худо) фармонравои боваринокаст

Ва ҳамсӯҳбати шумо девона нест.

Албатта Ӯро (Ҷибрилро) дар уфуқи равшан дидааст

Ва он чиро аз ғайб ба ӯ гӯянд, дареғ намедорад.

Ва он сухан сухани шайтони раҷим нест.

Пас ба куҷо меравед?

Ин китоб пандест барои ҷаҳониён,

барои ҳар кас аз шумо, ки бихоҳад ба роҳи рост афтад.

Ва шумо намехоҳед, ғайри он чиро, ки Парвардигори ҷаҳониён хоста бошад.

Он гоҳ, ки осмон бишикофад

ва он гоҳ ки ситоратон пароканда шаванд

ва он гоҳ, ки дарёҳо ба ҳам бипайванданд

ва он гоҳ, ки қабрҳо зеру забар (шикофта) гардаид,

ҳар кас медонад, чӣ чиз пешопеш фиристода ва чӣ чиз бар ҷой гузоштааст.

Эй одамӣ, чӣ чиз туро ба Парвардигори каримат мағрур кардааст? (фирефтааст).

Он кӣ туро биёфарид, ва аъзоят дуруст кард ва туро мӯътадил қомат кард.

Ва ба ҳар сурате, ки хост, аъзои туро ба ҳам андохт (таркиб дод).

Не, не шумо рӯзи ҷазоро дурӯғ меҳисобед.

Ҳол он ки бар шумо муҳофизоне (фариштагоне) вобаста шудаанд:

котибоне бузургвор

медонанд, ки шумо чӣ мекунед.

Албатта некӯкорон дар неъматанд

ва гуноҳкорон дар ҷаҳаннам!

Дар рӯзи шумор (қиёмат) ба ҷаҳаннам дароянд

ва аз он ғоиб нашаванд

Ту чӣ донӣ, ки рӯзи шумор чист?

Боз ҳам ту чӣ донӣ, ки рӯзи шумор чист?

Рӯзест, ки касе барои каси дигар ҳеҷ коре натаванад кард ва дар он рӯз фармон фармони Худо бошад.

Вой бар камфурӯшон,

онон, ки чун аз мардум кайл (паймона) меситонанд, онро пур мекунанд

ва чун барои мардум мепаймоянд ё бармекашанд, аз он кам мекунанд.

Оё инҳо намедонанд, ки зинда мешаванд

дар он рӯзи бузург?

Рӯзе, ки мардум ба пешгоҳи Парвардигори ҷаҳониён меистанд.

Ҳаққо, ки албатта аъмоли бадкорон навишташуда дар сиҷҷин аст.

Ту чӣ медонӣ, ки сиҷҷин чист?

Китобест навишта!

Дар он рӯз вой бар такзибкунандагон (дурӯғбарорандагон),

онон, ки рӯзи ҷазоро дурӯғ меҳисобанд!

Ва он рӯзро фақат аз ҳад гузарандаи гуноҳкор дурӯғ меҳисобад.

Чун оёти Мо бар ӯ хонда шуд, гуфт: «Афсонаҳои пешиниён аст!»

Ҳаққо, ки корҳое, ки карда буданд, бар дилҳошон (ғолиб шуда) занг бастааст.

Ҳаққо, ки дар он рӯз аз (дидори) Парвардигорашон маҳҷуб (маҳрум) бошанд.

Пас онҳо ба ҷаҳаннам дароянд.

Ва онҳоро гӯянд: «Ин аст он чӣ дурӯғаш мешумурдед!»

Ҳаққо, ки амалҳои некон дар иллийин мактуб аст.

Ва ту чӣ медонӣ, ки иллийин чист?

Китобест навишта!

Ки муқаррабони (наздикшудагони) Худо дар он менигаранд.

Албатта некон дар неъматанд,

бар тахтҳо нишаста ва назора мекунанд.

Бар чеҳраҳошон таровати неъматро бишиносӣ.

Аз шаробе холис, ки бар сари он мӯҳр ниҳодаанд, сероб мешаванд.

Мӯҳри он аз мушк аст ва пешдастӣ кунандагон дар он бар якдигар пешдастӣ кунанд,

Омезаи он тасним аст, (яъне ботасним омехта)

чашмаест, ки муқаррабони (наздикони даргоҳи) Худо аз он меошоманд.

Гуноҳкорон ба мӯъминон механдиданд

Ва чун бар онҳо мегузаштанд, ба чашму абрӯ ишора мекарданд (бо нияти масхара)

ва чун назди касонашон бозмегаштанд, шодмона бозмегаштанд.

Ва чун ононро медиданд, мегуфтанд, ки инҳо гумроҳанд.

Ва ҳол он ки ононро ба нигаҳбониву муҳофизати амалҳои мӯъминон нафиристода буданд.

Ва имрӯз мӯъминон ба кофирон механданд,

бар тахтҳо такя задаанд ва менигаранд.

Оё кофирон баробари амалҳояшон ҷазо ёфтаанд?

Чун осмон шикофта шавад

ва ба фармони Парвардигораш гӯш диҳад ва ҳақ бувад, ки чунин кунад

ва чун замин мунбасит (кашида ва паҳд) шавад

ва ҳар чиро ки дар дарун дорад, берун партояд ва холӣ гардад

ва ба фармони Парвардигораш гӯш диҳад ва ҳақ бувад, ки чунин кунад.

Эй инсон, ту дар роҳи Парвардигорат ранҷи фаровон мекашӣ, пас мукофоти онро хоҳӣ дид.

Ҳар кас, ки номаашро ба дасти росташ диҳанд,

ба зудӣ осон аз ӯ ҳисоб кунанд

ва шодмон назди касонаш бозгардад.

Аммо ҳар кас, ки номааш аз пушти сар дода шавад,

ба зудӣ, ки бигӯяд: «Вой бар ман, ки ҳалок шудам».

Ва ба оташи афрӯхта дарояд.

Ӯ дар дунё назди касонаш шодмон зиста буд.

Ва мепиндошт, ки ҳаргиз бознахоҳад гашт.

Оре, Парвардигораш ӯро медидааст.

Пас ба шафақ савганд мехӯрам

ва савганд ба шабу ҳар чиро фурӯ пӯшад

ва савганд ба моҳ, чун пурра шавад,

ки ба ҳоле баъд аз ҳоли дигар хоҳед расид.

Чӣ мешавад онҳоро, ки имон намеоваранд?

Ва чун Қуръон бар онҳо хонда шавад, саҷда намекунанд? (Саҷда).

Балки кофирон такзиб мекунанд (дурӯғ мебароранд).

Ва Худо ба он чӣ дар дил доранд, огоҳ аст.

Пас ононро ба азобе дардовар хушхабар деҳ

ғайри онон, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, ки мукофоташонро поёне нест.

Қасам ба осмон, ки дорандаи бурҷҳост

ва қасам ба рӯзи мавъуд

ва қасам ба шоҳидидиҳанда ва он чӣ ба он шоҳидӣ диҳанд,

ки соҳибони уҳдуд ба ҳалокат расиданд.

Оташе афрӯхта аз ҳезумҳо

он гоҳ ки бар канори он оташ нишаста буданд

ва бар он чӣ бар сари мӯъминон меоваранд, шоҳид буданд.

Ва ҳеҷ айбе дар онҳо наёфтанд, ҷуз он ки ба Худои ғолиби лоиқи ситоиш имон оварда буданд,

он Худое, ки фармонравоии осмонҳову замин аз они Ӯст ва бар ҳар чизе нозир аст.

Албатта онон, ки мардону занони мӯъминро шиканҷа карданд ва тавба накарданд, азоби ҷаҳаннам ва азоби оташ барои онҳост.

Барои касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, биҳиштҳоест, ки дар он наҳрҳо ҷорист ва он комёбии бузургест!

Ба азоб гирифтани Парвардигори ту сахт аст.

Ӯст, ки нахуст меофаринад ва пас аз марг зинда месозад.

Ӯ бахшояндаву дӯстдоранда аст.

Ӯст соҳиби арши бузург.

Ҳар чиро ирода кунад, ба анҷом мерасонад.

Оё достони лашкарҳоро шунидаӣ?

Лашкарҳои Фиръавну қавми Самуд,

Оре, онон, ки роҳи куфр пеш гирифтаанд, ҳамчунон дар дурӯғбарорӣ ҳастанд;

ва Худо аз ҳама сӯ бар онҳо иҳота дорад.

Бале, ин Қуръони маҷид аст

дар лавҳи маҳфуз!

Савганд ба осмону ба он чӣ дар шаб ояд!

Ва ту чӣ донӣ, ки он чӣ дар шаб ояд, чист?

Ситораест дурахшанда.

Ҳеҷ кас нест, кӣ бар ӯ нигаҳбоне набошад.

Пас одамӣ бингарад, ки аз чӣ чиз офариша шудааст.

Аз обе ҷаҳанда офарида шудааст,

ки аз миёни пушту сина берун меояд.

Худо ба бозгардонидани ӯ тавоност,

рӯзе, ки розҳо (сирҳо) ошкор мешаванд.

Ӯро на қувватест, ва на ёваре.

Қасам ба осмони бозборанда!

Қасам ба замини руёни шикофхӯрда, (барои гиёҳ)

ки ин китоб ҳақро аз ботил ҷудо кунад,

ва сухани ҳазл нест!

Онон ҳилае меандешанд

ва Ман ҳам ҳилае меандешам.

Пас кофиронро мӯҳлат деҳ андак мӯҳлаташон деҳ!

Номи Парвардигори бузурги худро ба покӣ ёд кун,

он ки офарид ва дурустандом кард,

Ва он ки андоза муъайян кард. Сипас роҳ намуд.

Ва он ки чарогоҳҳоро рӯёнид,

сипас хушку сиёҳ гардонид.

Ба зудӣ барои ту бихонем, мабод, ки фаромӯш кунӣ.

ғайри он чи Худо бихоҳад. Ӯст, ки ошкорову ниҳонро медонад.

Ва туро ба дини осон тавфиқ диҳем.

Агар панд, доданат суд кунад, панд деҳ.

Он ки метарсад, панд мегирад.

Ва бадбахт аз он дурӣ мегирад,

он ки ба оташи бузурги ҷаҳаннам дарафтад

ва дар он ҷо на бимирад ва на зинда бошад.

Албатта покон наҷот ёфтанд,

онон, ки номи Парвардигори худро бар забон оварданд ва намоз гузориданд.

Оре, шумо зиндагии ин ҷаҳонро ихтиёр мекунед,

ҳол он ки охират беҳтару пояндатар аст.

Ин сухан дар саҳифаҳои нахустин аст,

саҳифаҳои Иброҳиму Мӯсо!

Оё достони ғошия ба ту расидааст?

Дар он рӯз ваҳшат дар чеҳраҳо падидор аст,

талошкардаву ранҷдида

дар оташи сӯзон дарафтанд,

аз он чашмаи бисёр гарм обашон диҳанд,

таъоме ғайри хор надоранд,

ки на фарбеҳ мекунад ва на дафъи гуруснагӣ.

Ва дар он рӯз чеҳраҳое тоза бошанд,

аз кори худ хушнуд,

дар биҳиште олимақом,

ки дар он сухани беҳуда нашнавӣ

ва дар он чашмасорҳо равон бошад

ва тахтҳое баланд зада

ва кӯзаҳое ниҳода

ва болишҳое дар канори ҳам чида

ва фаршҳое паҳн карда.

Оё ба шутур наменигаранд, ки чӣ гуна офарида шуда?

Ва ба осмон, ки чӣ гуна бардошташуда?

Ва ба кӯҳҳо, ки чӣ гуна баланд кашидашуда?

Ва ба замин, ки чӣ сон густурда шуда?

Пас панд деҳ ки ту панддиҳандае ҳастӣ.

Ту бар онон фармонраво нестӣ.

Магар он кас кӣ рӯйгардон шуд ва кофир шуд.

Пас Худояш ба азоби бузургтар азоб мекунад.

Албатта бозгашташон ба сӯи Мост.

Сипас ҳисобашон бо Мост.

Савганд ба сапедаи субҳ

ва савганд ба шабҳои даҳгона (даҳ шаби Зулҳиҷҷа)

ва савганд ба ҷуфту тоқ

ва савганд ба шаб, чун рӯй ба рафтан ниҳад.

Оё дар ин зикркардашудаҳо хирадмандро савгандҳои кофист?

Оё надидаӣ, ки Парвардигори ту бо қавми Од чӣ кард?

Бо Ирам, ки сутунҳо дошт?

Ва монанди он дар ҳеҷ шаҳре офарида нашуда буд.

Ва қавми Самуд, ки дар он водӣ сангро мебуриданд.

Ва қавми Фиръавн, он дорандаи мехҳо,

онҳо дар шаҳрҳо аз ҳад таҷовуз карданд

ва дар онҳо бисёр фасод карданд.

Ва Парвардигори ту тозиёнаи азобро бар сарашон фуруд овард.

Зеро Парвардигорат дар камингоҳ аст.

Аммо одамӣ, чута Парвардигораш биёзмояд ва гиромиаш дорад ва неъматаш диҳад, мегӯяд: «Парвардигори ман маро гиромӣ дошт».

Ва чун биёзмоядаш ва ризқ бар ӯ танг гирад, мегӯяд: «Парвардигори ман маро хор сохт».

На чунон аст. Шумо ятимро гиромӣ намедоред

ва якдигарро ба таъом додани мискиш тарғиб намекунед

ва меросро ҳарисона мехӯред

ва молро фаровон дӯст доред.

Оре, чун замин шикаста шавад ва шикаста шавад

ва амри Парвардигори ту фаро расад ва фариштагон саф дар саф шаванд

ва дар он рӯз ҷаҳаннамро ҳозир оранд, одамӣ панд гирад. Ва чӣ ҷои панд гирифтан бошад?

Мегӯяд: «Эй кош ки барои ҳаёти ҷовидонаи худ пешопеш чизе мефиристодам».

Дар он рӯз касе чун азоби ӯ азоб накунад

ва монанди занҷири ӯ ба занҷир накашад.

Эй рӯҳи оромишёфта,

хушнуду писандида ба сӯи Парвардигорат бозгард

ва дар зумраи бандагони Ман дохил шав

ва ба биҳишти Ман дарой!

Қасам ба ин шаҳр! (Макка)

Ва ту дар ин шаҳр ҳалол хоҳӣ шуд.

Ва қасам ба падару фарзандони ӯ,

ки одамиро, дар ранҷу меҳнат биёфаридаем.

Оё мепиндорад, ки кас бар ӯ қодир нагардад?

Мегӯяд: «Моле фаровонро харҷ кардам!»

Оё мепиндорад, ки касе ӯро надидааст?

Оё барои ӯ ду чашм наёфаридаем?

Ва як забону ду лаб?

Ва ду роҳ ба ӯ далолат накардем?

Ва ӯ дар он гузаргоҳи сахт қадам наниҳод.

Ва ту чӣ донӣ, ки гузаргоҳи сахт чист?

Озод кардани банда аст,

ё таъом додан дар рӯзи қаҳтӣ,

хоса ба ятиме, ки хешованд бошад,

ё ба мискине хокнишин (мӯҳтоҷ).

Баъд, аз он аз касоне бошад, ки имон овардаанд ва якдигарро ба сабр васият кардаанду ба шафқат.

Инҳо аҳли саъодатанд.

Ва касоне, ки ба оёти Мо кофиранд, аҳли шақоватанд (бадбахтиянд).

Насиби онҳост оташе, ки аз ҳар сӯ сараш пӯшидааст.

Савганд ба офтоб ва равшаниаш ба ҳангоми чошт

ва савганд ба моҳ чун аз паи он барояд

ва савганд, ба рӯз, чун дунёро равшан кунад

ва савганд ба шаб, чун рӯзро бипушад

ва савганд ба осмону он ки онро бино карда

ва савганд ба замину он ки онро бигустурда

ва савганд, ба нафсу он ки некӯяш биёфарида,

сипас бадиҳову парҳезгориҳояшро ба ӯ илҳом карда,

ки ҳар ки дар покии нафс кӯшид, наҷот ёфт

ва ҳар кӣ дар палидиаш кӯшид, зиён кард.

Қавми Самуд аз рӯи саркашӣ дурӯғ бароварданд.

Он гоҳ ки бадбахттаринашон бархост.

Паёмбари Худо ба онҳо гуфт, ки модашутури Худрро бо навбати оби ӯро бигузоред!

Ӯро дурӯғ бароварданд ва шутурро куштанд. Пас Парвардигорашои ба сабаби гуноҳашод бар сарашон азоб овард ва бо хок яксон сохт.

Ва Ӯ аз оқибати он наметарсад.

Савганд ба шаб, он гоҳ ки чаҳонро бо торикиаш бипӯшад

ва савганд ба рӯз, он гоҳ ки ошкор шавад

ва савганд, ба он ки нару модаро биёфарид,

ки ҳосили кӯшишҳои шумо гуногун аст.

Аммо касе, ки бахшоишу парҳезгорӣ кард

ва он беҳтаринро тасдиқ кард (калимаи тайибаро),

пас барои биҳишт омодааш мекунем.

Аммо он кас кӣ бахиливу беэҳтиёҷӣ кард.

ва он беҳтаринро такзиб кард (дурӯғ баровард),

ӯро барои дӯзах омода месозем.

Ва чун ҳалокаш даррасад, дороияш ба ҳолаш фоида набахшад.

Ва он чӣ бар Мост, роҳнамоист.

Ва аз они Мост он ҷаҳону ин чаҳон.

Пас шуморо аз оташе, ки забона мезанад, метарсонам,

ҷуз аҳли бадбахтӣ ба он дарнаяфтад,

он ки дурӯғ баровард ва рӯйгардон шуд.

Ва парҳезгортарин мардумро аз он дур доранд,

он кӣ моли худ мебахшояд ва покӣ меҷӯяд.

Ва ҳеҷ касро бар (гардани) ӯ ҳаққе набошад, ки акнун мукофот хоҳад,

Ғайри ҷустани хушнудии Парвардигори баландмартабаи худ.

Ва ба зудӣ хушнуд шавад.

Савганд ба вақти чошт,

ва савганд ба шаб, чун бипӯшад (бо торикии худ атрофро),

ки Парвардигорат туро тарк накарда ва душман ҳам нагирифтааст.

Албатта охират барои ту беҳтар аз дунёст.

Ба зуди Парвардигорат туро ато хоҳад дод, то хушнуд шавӣ.

Оё туро ятим наёфт ва паноҳат надод?

Ва туро гумгашта ёфт ва ҳидоятат кард?

Ва туро дарвеш ёфт ва тавонгарат гардонид?

Пас ятимро маёзор

ва гадоро марон

ва аз неъмати Парвардигорат сухан бигӯй.

Оё синаатро бароят накушодем?

Ва бори гаронатро аз пуштат барнадоштем?

Боре, ки бар пушти ту сангинӣ мекард?

Оё туро баландовоза насохтем?

Пас аз паи душворӣ осонист!

Албатта аз паи душворӣ осонист.

Чун аз кор фориғ шавӣ, ба ибодат кӯш

ва ба Парвардигорат рағбат намо!

Савганд ба анҷиру зайтун

савганд ба Тури муборак,

савганд ба ин шаҳри эмин,

ки мо одамиро дар некӯтарин сурате биёфаридем.

Он гоҳ ӯро фурӯтар аз ҳамаи фурӯтарон гардонидем, (пасттар аз ҳамаи пастҳо)

ғайри онон, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, ки музде бепоён доранд.

Пас чист, ки бо ин ҳол туро ба дурӯғ шуморидани қиёмат вомедорад?

Оё Худо довартарини доварон нест?

Бихон ба номи Парвардигорат, ки биёфарид,

одамиро аз лахтаи хуне биёфарид.

Бихон! Ва Парвардигори ту арҷмандтарин аст.

Худое, ки ба воситаи қалам омӯзиш дод,

ба одами он чиро, ки намедонист, биёмухт.

Ҳаққо, ки одами аз ҳад мегузарад,

ҳар гоҳ ки хештанро тавонгар бинад.

Албатта бозгашт ба сӯи Парвардигори туст.

Оё дидӣ он касро, ки, манъ мекунад,

бандаеро, ки намоз мехонад?

Канӣ бигӯ, агар он мард бар тариқи ҳидоят бошад?

Ё ба парҳезгорӣ фармон диҳад?

Канӣ бигӯ, агар дурӯғ барорад ва рӯйгардон шавад?

Оё надонистааст, ки Худо мебинад?

Ҳаққо, ки агар бознаистад, аз мӯи пеши сараш мегирему мекашем,

мӯи пеши сари дурӯғгӯи хатокорро.

Пас ҳамдамони худро даъват кунад.

Мо низ коргузоронидӯзахро даъват мекунем!

На, ҳаргиз, аз ӯ пайравӣ макун ва саҷда куну ба Худо наздик шав! (Саҷда).

Мо дар шаби қадраш нозил кардем! (Қуръонро)

Ва ту чӣ донӣ, ки шаби қадр чист?

Шаби қадр беҳтар аз ҳазор моҳ аст.

Дар он шаб фариштагону рӯҳ ба фармони Парвардигорашон барои анҷом додани корҳо мефароянд.

Он шаб то тулӯъи бомдод ҳама салому эминӣ аст!

Кофирони аҳли китоб ва мушрикон даст барнадоранд (аз куфри худ), то барояшон хуҷҷате равшан биёяд —

паёмбаре аз ҷониби Худо, ки сахифаҳои покро мехонад,

дар онҳо навиштаҳоест росту дуруст.

Ва аҳли китоб пароканда шуданд, аз он пас, ки барояшон бурҳоне равшан омад.

Ва ононро фақат ин фармон доданд, ки Худоро бипарастанд, дар ҳоле ки дар дини Ӯ ихлос меварзанд. Ва намоз гузоранду закот диҳанд. Ин аст дини дурусту рост!

Аз аҳли китоб онҳо, ки кофиранд ва, низ мушрикон дар оташи ҷаҳаннаманд ва дар он ҳамеша хоҳанд буд. Инҳо бадтарини офаридагонанд.

Касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста мекунанд, беҳтарини офаридагонанд.

Муздашон дар назди Парвардигорашон биҳиштҳоест ҷовид, ки дар он наҳрҳо ҷорист. То абад дар он ҷоянд. Худо аз онҳо розӣ аст ва онҳо аз Худо розианд. Ва ин хоси касест, ки аз Парвардигораш битарсад.

Он гоҳ ки замин ларзонда шавад ба сахттарин ларзаҳояш

ва замин борҳои сангинашро берун резад

ва одамӣ бигӯяд, ки заминро чӣ расидааст?

Дар ин рӯз замин хабарҳои худро ҳикоят меку над,

аз он чӣ Парвардигорат ба ӯ ваҳй кардааст.

Дар он рӯз мардум пароканда аз қабрҳо берун меоянд, то амалҳояшонро ба онҳо нишон диҳанд.

Пас ҳар кас ба вазни заррае некӣ карда бошад, онро мебинад

ва ҳар кас ба вазни заррае бадӣ карда бошад, онро мебинад,

Савганд ба аспони тездав,

савганд ба аспоне, ки ба сум аз санг оташ меҷаҳонанд

ва савганд ба аспоне, ки бомдодон ҳуҷум оваранд

ва дар он ҷо ғубор бархезонанд

ва дар он ҷо дар миён дароянд,

ки одамӣ Парвардигори худро шукр намегӯяд

ва ӯ худ бар ин гувоҳ аст.

Ӯ молро сахт дӯст дорад.

Оё намедонад, ки чун он чӣ дар гӯрҳост, зинда гардад,

ва он чӣ дар дилҳо ниҳон аст, ошкор шавад,

Парвардигорашон дар он рӯз аз ҳолашон огоҳ аст.

Қориъаҳ.

Чист қориъаҳ?

ва ту чӣ донӣ, ки қориъаҳ чист?

Рӯзест, ки мардум чун парвонагон пароканда бошанд

ва кӯҳҳо чун пашми задашуда.

Аммо ҳар кӣ паллаи некиҳои тарозуяш вазнин бошад,

Пас ӯ дар айши писандида бошад.

ва аммо ҳар кӣ сабук шуд паллаи некиҳои тарозуяш

ҷойгоҳаш дар ҳовияҳ аст.

Ва ту чӣ донӣ, ки ҳовияҳ чист?

Оташест дар ниҳояти гармӣ.

Ба ғафлат кашид шуморо фахр кардан ба бисёрии молу фарзанд,

то ба гӯрҳо расидед.

Ҳаққо, ки ба зудӣ хоҳед донист.

Боз ҳам ҳаққо, ки ба зудӣ хоҳед донист.

Ҳаққо агар аз рӯи яқин бидонед,

албатта, ҷаҳаннамро хоҳед дид.

Сипас ба чашми яқинаш хоҳед дид,

сипас дар он рӯз шуморо аз неъматҳои дунявӣ бозхост мекунанд.

Савганд ба ин замон,

ки одамӣ дар зиён аст,

ғайри онҳо, ки имон оварданд ва корҳои шоиста карданд ва якдигарро ба ҳақ супориш карданд ва якдигарро ба сабр супориш карданд.

Вой бар ҳар ғайбаткунандаи айбҷӯе,

он ки моле ҷамъ кард ва ҳисоби он нигаҳ дошт.

Мепиндорад, ки дороияш ҷовидонаш гардонад.

На чунин аст! ки Ӯро дар ҳутамаҳ андозанд.

Ва ту чӣ донӣ, ки ҳутамаҳ чист?

Оташи афрӯхтаи Худост,

ки бар дилҳо ғалаба меёбад.

Он оташ аз ҳар сӯ дар миёнашон гирифтааст,

дар сутунҳои дарози оташӣ дароварда шудааст.

Оё надидаӣ, ки Парвардигорат бо асҳоби фил чӣ кард?

Оё макрашонро ботил насохт?

Ва бар сари онҳо паррандагоне села - села фиристод,

то онҳоро бо сиҷҷил сангборон карданд.

Ва ононро чун коҳи пасмонда дар охур сохт.

Барои шукри улфату амни Қурайш;

улфату амнашон дар сафари зимистониву тобистонӣ»

Пас бояд Парвардигори ин хонаро (Каъбаро) бипарастанд:

он ки ба ҳангоми гуруснагӣ таъомашон дод ва аз хавф дар амонашон дошт.

Оё онро, ки рӯзи ҷазоро дурӯғ мешумурад, дидӣ?

Ӯ ҳамон касест, ки ятимро ба иҳонат (хорӣ) меронад

ва мардумро ба таъом додан ба бенаво тарғиб намекунад.

Пас вой бар он намозгузороне,

ки дар намози худ саҳл ангоранд (дар ғафлатанд),

онон, ки риё мекунанд

ва аз додани закот саркашӣ мекунанд.

Мо кавсарро ба ту ато кардем.

Пас барои Парвардигорат намоз бихон ва қурбонӣ кун,

ки бадхоҳи ту худ абтар аст.

Бигӯ: «Эй кофирон!

Ман чизеро, ки шумо мепарастед, намепарастам

ва шумо низ чизеро, ки ман мепарастам, намепарастед

ва ман парастандаи чизе, ки шумо мепарастед, нестам

ва шумо парастандаи чизе, ки ман мепарастам, нестед,

Шуморо дини худ ва маро дини худ!»

Чун ёрии Худову пирӯзӣ ояд

ва мардумро бубинӣ, ки гурӯҳ-гурӯҳ ба дини Худо медароянд,

пас ба ситоиши Парвардигорат тасбеҳ гӯй ва аз Ӯ бахшоиш бихоҳ, ки Ӯ тавбапазир аст!

Дастҳои Абулаҳаб бурида бод ва ҳалок бар ӯ бод.

Моли ӯ ва он чӣ ба даст оварда буд, ба ҳолаш суд накард.

Ба зудӣ ба оташе шӯълавар дарояд

ва занаш ҳезумкаш аст

ва бар гардан ресмоне аз лифи (пӯсти) хурмо дорад.

Бигӯ: «Ӯст Худои якто,

Худое, ки дар ҳоҷат ба Ӯ рӯ кунанд,

на зоида аст ва на зоида шуда

ва на ҳеҷ кас ҳамтои Ӯст!»

Бигӯ: «Ба Парвардигори субҳгоҳ паноҳ мебарам,

аз шарри он чӣ биёфаридааст

ва аз шарри шаб чун дарояд

ва аз шарри ҷодугароне, ки дар гиреҳҳо афсун медаманд

ва аз шарри ҳасуд чун ҳасад мекунад!»

Бигӯ: «Ба Парвардигори мардум паноҳ мебарам,

фармонравои мардум,

Худои мардум,

аз шарру васвасагари пинҳоншаванда,

он кӣ дар дилҳои мардум васваса мекунад,

хоҳ аз ҷинниён бошад ё аз одамиён!»