Бузургвору бобаракат Худованде, ки фармонравой ба дасти Ӯст ва Ӯ бар ҳар чизе тавоност,

он ки маргу зиндагиро биёфарид, то биёзмоядатон, ки кадом як аз шумо ба амал некӯтар аст ва Ӯст ғолибу бахшоянда!

Он ки ҳафт осмони табақа-табақаро биёфарид. Дар офариниши Худои раҳмон ҳеҷ халалу беназмӣ намебинӣ. Пес бори дигар назар кун, оё дар осмон шикофе мебинӣ?

Бори дигар низ чашм боз кун ва бингар. Нигоҳи ту хаставу дармонда ба назди ту бозхоҳад гашт.

Мо осмони дунёро ба чароғҳое биёростем ва он чароғҳоро василаи сангсор кардани шаётин гардонидем ва барояшон азоби оташи сӯзон омода кардаем.

Ва барои касоне, ки ба Парвардигорашон кофир шудаанд, азоби ҷаҳаннам бошад ва ҷаҳаннам бад ҷои бозгаштест!

Чун дар ҷаҳаннам афканда шаванд, ба ҷӯш ояд ва бонги зишташро бишнаванд.

Наздик аст, ки аз хашм пора-пора шавад. Ва чун гурӯҳеро дар он (афкананд, нигаҳбононаш гӯяндашон:

«Оё шуморо бимдиҳандае наёмад?» Гӯянд: «Чаро, бимдиҳанда омад, вале ӯро дурӯғ баровардем ва гуфтем; «Худо ҳеҷ чиз нозил накардааст, шумо дар гумроҳии бузурге ҳастед!»

Ва мегӯянд: «Агар мо мешунидем ё ақл мекардем, аҳли ин оташи сӯзанда намебудем».

Пас ба гуноҳи худ эътироф мекунанд. Эй лаънат бод бар онҳо, ки аҳли оташи сӯзандаанд!

Барои касоне, ки нодида аз Парвардигорашон метарсанд бахшоишу музди фаровон аст.

Чӣ пинҳон сухан гӯед ва чӣ ошкоро, Ӯ ба ҳар чӣ дар дилҳо мегузарад, доност.

Оё он кӣ офарида, намедонад? Ҳол он ки Ӯ борикбину огоҳ аст.

Ӯст, ки заминро роми шумо гардонид Пас бар рӯи он сайр кунед, ва аз ризқи Худо бихӯред. Чун аз қабр берун оед, ба сӯи Ӯ меравед.

Оё аз он кӣ дар осмон аст, эмин нишастаед, ки ногоҳ заминро ба ларзиш дароварад ва замин шуморо дар худ фурӯ барад?

Ё аз он кӣ дар осмон аст, эмин нишастаед, ки ногоҳ боде ҳамроҳ бо сангрез бар сари шумо фиристад? Ба зуди хоҳед донист, ки бим додани Ман чӣ гуна аст.

Албатта касоне, ки пеш аз онҳо буданд, паёмбаронро дурӯғ бароварданд. Пас азоби Ман чӣ гуна буд!

Оё паррандагонеро, ки бол кушуда ва бол кашида бар болои сарашон дар парвозанд, надидаанд? Онҳоро ҷуз Худои раҳмон касе дар ҳаво нигоҳ натавонад дошт. Ӯст, ки ба ҳама чиз биност!

Оё онон, ки ёрони шумоянд, тавонанд дар баробари Худо ёриатон кунанд? Кофирон дар фиребе беш нестанд.

Оё кист он кӣ ба шумо рӯзӣ диҳад, агар Ӯ рӯзии худ боздорад? На! дар саркашиву дури аз ҳақ пойдор меистанд.

Оё он касе, ки нагунсор (хамшуда) бар рӯй афтода роҳ меравад, ҳидоятёфтатар аст ё он ки бар пой истода ва ба роҳи рост меравад?

Бигӯ: «Ӯст, ки шуморо офаридааст ва гӯшу чашму дил додааст. Чӣ андак шукр мегузоред!»

Бигӯ: «Ӯст, ки шуморо дар замин офарид ва дар қиёмат назди Ӯ ҷамъ оварда мешавед».

Мегӯянд: «Агар рост мегӯед, ин ваъда чӣ вақт фаро мерасад?»

Бигӯ: «Илми он назди Худост ва ман бимдиҳандае ошкорам».

Кофирон чун аз наздикаш бингаранд, чеҳраашон гирифта шавад, Ва ба онҳо гуфта мешавад: «Ин аст он чӣ ботилаш мехондед!

Бигӯ: «Хабар диҳед, ки агар (фаразан) Худо марову ҳамроҳонамро ҳалок кунад ё бар мо раҳмат оварад, чӣ касе кофиронро аз азоби дардовар мераҳонад?»

Бигӯ: «Ӯ Худои раҳмон аст. Ба Ӯ имон овардем ва бар Ӯ таваккал кардем. Ва ба зуди, хоҳед донист, чӣ касе дар гумроҳии ошкор аст!»

Бигӯ: «Хабар диҳед, агар обатон дар замин фурӯ равад, чӣ касе шуморо оби равон хоҳад дод?»

Нун, савганд ба қалам ва он чӣ менависанд,

ки ту ба фазли Парвардигорат девона нестӣ

ва турост мукофоте бепоён

ва турост хулқе азим.

Ба зудӣ ту бубинӣ ва онҳо низ бубинанд,

ки девонагӣ дар кадом як аз шумост.

Албатта Парвардигори ту беҳтар медонад чӣ касе аз тариқи Ӯ гумроҳ гашта, ва Ӯ ба роҳёфтагон донотар аст.

Пас ба такзибкунандагон (дурӯғ шуморандагон) итоъат макун.

Дӯст доранд, ки нармӣ кунӣ, то нармӣ кунанд,.

Ба ҳар фурӯмояе (пасте), ки бисёр: савганд мехӯрад пайравӣ макун:

айбҷӯе, ки барои суханчинӣ ин ҷову он ҷо меравад,

боздоранда аз хайр, аз ҳад гузаранда, гуноҳкор,

дағалмарде, ношинохтанасаб,

ба он ҷиҳат, ки соҳиби молу фарзанд аст.

Чун оёти Мо бар ӯ хонда шавад, гӯяд: «Афсонаҳои пешиниён аст».

Ба зудӣ бар биниаш доғ гузорем.

Мо онҳоро озмудем, чунон ки соҳибони он бустонҳоро озмудем. Он гоҳ., ки қасам хӯрданд, ки фардо бомдод меваҳоро хоҳанд чид.

Ва иншооллоҳ нагуфтанд.

Пас шабҳангом, ки ба хоб буданд, офате аз осмон омад,

ва бӯстонҳо сиёҳ шуд.

Ва саҳаргоҳон якдигарро нидо доданд:

«Агар мехоҳед, мева бичинед, бомдодон ба киштзори худ биравед!»

Ба роҳ афтоданд ва оҳиста мегуфтанд;

ки имрӯз набояд бенавое ба бӯстони шумо дарояд.

Субҳгоҳон ба ин ният, ки метавонанд бенаворо манъ кунанд, берун шуданд.

Чун бӯстонҳои худро диданд, гуфтанд: «Роҳро гум кардаем.

На, мо аз ҳосил маҳрум шудаем».

Некмардашон гуфт: «Шуморо нагуфгам, чаро Худоро тасбеҳ намегӯед?»

Гуфтанд,: «Пок аст Парвардигори мо, мо ситамкор будем».

Пас забон ба маломати якдигар кушуданд.

Гуфтанд: «Вой бар мо, мо мардуме саркаш будаем,

бошад, ки Парвардигори 'мо дар иваз чизе беҳтар аз он моро диҳад, Мо ба Парвардигори худ рӯй овардаем!»

Инчунин аст азоб! Ва агар бидонанд, азоби охират бузургтар аст!

Барои парҳезгорон дар назди Парвардигорашон бӯстонҳоест пурнеъмат.

Оё бо таслимшудагон чун ба гунаҳкорон рафтор мекунем?

Шуморо чӣ мешавад? Чӣ тавр доварӣ мекунед?

Оё шуморо китобест, ки аз он мехонед?

Ва ҳар чӣ ихтиёр кунед, дар он ҳаст?

Ё бо Мо паймоне, ки то рӯзи қиёмат кашад, бастаед, ки ба ҳар чӣ ҳукм кунед, ҳаққи шумо бошад?

Аз онҳо бипурс, кадом якашон зомини чунин паймонест?

Ё онҳоро шариконест? Агар рост мегӯянд, шарикони худро биёваранд.

Рӯзе, ки он воқеъаи азим рӯй диҳад ва онҳоро ба саҷда даъваткунанд, вале натавонанд.

Ваҳшат дар чашмонашон пайдост, хори бар онҳо ғолиб шудааст, пеш аз ин низ онҳоро дар айни тандуруст ба саҷда даъват карда буданд.

Пас Маро ба онҳо, ки ин суханро дурӯғ мебароранд вогузор, то андак-андак,: чунон ки дарнаёбанд, ба азоб гиремашон

ва ба онҳо мӯҳлат диҳам. Албатта макри Ман макре устувор аст.

Ё аз онон музде талабидаӣ ва акнун аз адои он дар ранҷанд?

Ё илми ғайб медонанд ва онҳо, менависанд?

Дар баробари фармони Парвардигорат собир бош ва чун соҳиби моҳӣ мабош, ки бо диле пурандӯҳ нидо дардод.

Агар неъмати Парвардигораш набуд, дар айни бадҳолӣ ба саҳрое беобу гиёҳ меафтод.

Пас Парвардигораш ӯро ихтиёр кард ва дар зумраи солеҳонаш даровард.

Ва кофирон чун Қуръонро шуниданд, наздик буд, ки туро, бо чашмони худ билағжонанд ва мегӯянд, ки ӯ девона аст

ва ҳол он ки Қуръон барои ҷаҳониён фақат панде аст!

Он рӯзи барҳақ!

Чист он рӯзи барҳақ?

Ва чӣ донӣ, ки он рӯзи барҳақ чист?

Қавми Самуду Од рӯзи қиёматро дурӯғ бароварданд.

Аммо қавми Самуд ба он бонги сахт ҳалок шуданд.

Ва аммо қавми Од бо вазиши боли сар-сяр (сахт) ба ҳалокат расиданд.

Он азобро ҳафт шабу ҳашт рӯз пай дар пай бар онон фиристод. Он қавмро чун танаҳои пӯсидаи хурмо медидӣ, ки афтодаанду мурдаанд,.

Оё касеро мебинӣ, ки аз онҳо бар ҷой монда бошад?

Ва Фиръявну мардуме, ки пеш аз ӯ буданд ва низ мардуми Мӯътафиқа гунаҳкор омаданд,

Фиристодаи Парвардигорашонро нофармонӣ карданд ва Худо низ ононро ба сахтӣ фуру гирифт,

Чун об туғён кард, шуморо ба киштӣ савор кардем,

то онро мояи пандатон гардонем ва гӯшнигаҳдорандаи панд онро фаро гирад.

Чун як бор дар сур дамида шавая

ва замину кӯҳҳоро баргиранд ва якбора дар ҳам кӯбанд,

он рӯз он ҳодиса ба вуқӯъ пайваста бошад

ва осмон, ки дар он рӯз суст шудааст, бишикофад.

Ва фариштагон дар атрофи осмон бошанд, Ва дар он рӯз ҳашт тан аз онҳо арши Парвардигоратро бар болои сарашон мебардоранд.

Он рӯз шуморо пеш оваранд ва ҳеҷ чизи шумо ниҳон намонад.

Аммо ҳар кас, ки номаи аъмолашро ба дасти росташ диҳанд, мегӯяд: «Ном'аи маро бигиреду бихонед.

Ман яқин доштам, ки ҳисоби худро хоҳам дид».

Пас ӯ дар як зиндагии писандидаву хуш хоҳад буд

дар биҳиште олӣ,

ки меваҳояш наздикшаванда бошад.

Бихӯреду биёшомед, гуворо бод шуморо. Инҳо мукофоти амалҳоест, ки дар айёми гузашта ба ҷой меовардаед!»

Аммо он кас, ки номаи аъмолашро ба дасти чапаш диҳанд, мегӯяд: «Эй кош,, номаи маро ба дасти ман намедоданд

ва надониста будам, ки ҳисоби ман чист!

Эй кош, ҳамон марг мебуду бас!

Дороии ман маро фоида набахшид,

қудрати ман аз дасти ман бирафт!»

«Бигиредаш, занҷираш кунед!

Ва ба ҷаҳаннамаш дараред!

Ва ӯро бо занҷире ба дарозии ҳафтод зироъ (аз оринҷ то ангушт) бикашед!

Зеро ба Худои бузург имон надошт

ва ба таъом додан ба мискинон касеро тарғиб намекард.

Дар он рӯз дар он ҷо ҳеҷ дӯсте нахоҳад дошт.

Таъомаш чизе ғайри чирку хуни аҳли дӯзах нест,

Танҳо хатокорон аз он таъом мехӯранд,

Пас савганд ба он чи мебинед

ва он чӣ намебинед,

ки ин сухани фиристодае бузургвор аст,

на сухани шоире. Чӣ андак имон меоварад!

Ва низ сухани коҳине (фолбин, ҷодугар) нест. Чӣ андак панд мегиред!

Аз ҷониби Парвардигри ҷаҳониён нозил шуда аст.

Агар паёмбар баъзе суханонро бофта бар мо мебаст, («аз ҷониби худост» — мегуфт).

бо қудрат ӯро фурӯ мегирифтем,

сипас раги дилашро пора, мекардем

ва ҳеҷ як аз шуморо тавони он набувад, ки монеъ шавад.

Ва Қуръон барои парҳезгорон пандест.

Мо медонем, ки аз миёни шумо касоне ҳастанд, ки такзиб мекунанд, (дурӯғ мешумуранд).

Ва Қуръон кофиронро мояи пушаймонӣ аст.

Ва он сухани ҳақ ва яқин аст.

Пас ба номи Парвардигори бузургат тасбеҳ (бигӯй.

Пурсандае аз азобе пурсид, ки

бар кофирон фуруд хоҳад омад ва кас онро дафъ натавонад кард

аз ҷониби Худо, ки соҳиби осмонҳост.

Дар рӯзе, ки миқдораш панҷоҳ ҳазор сол аст, фариштагон ва рӯҳ ба он ҷо боло раванд.

Пас сабр кун, сабре некӯ.

Онҳо он рӯзро дур мебинанд

ва мо наздикаш мебинем

рӯзе, ки осмон чун филиз гудохта гардад

ва кӯҳҳо чун пашм (дар сабукӣ)

ва ҳеҷ хешованде аз ҳоли хешованди худ напурсад,

якдигарро баробари чашмашон оранд. Гуноҳкор дӯст дорад, ки худашро бозхарад ба фарзандонаш

ва занаш ва бародараш

ва аширааш (хешонаш), ки ӯро макон додааст

ва ҳамаи онҳо, ки дар рӯи заминанд ва наҷот ёбад.

Ҳаргиз на, ки он шӯълаи оташ аст,

пӯсти сарро меканад,

ҳар киро, ки ба ҳақ пушт кард ва аз фармон сар печид, ба тарафи худ мехонад

ва онро, ки ҷамъ меоварду ҷой мекард.

Албатта одамиро ҳарису бесабр офаридаанд.

Чун бадие ба ӯ расад, беқарорӣ кунад.

Ва чун моле ба дасташ афтад бахилӣ мекунад,

магар намозгузорандагон:

онон, ки ба намоз мудовамат (давом) мекунанд

ва онон, ки дар молҳояшон ҳаққест муъайян

барои гадову маҳрум

ва касоне, ки рӯзи қиёматро тасдиқ мекунанд

ва касоне, ки аз азбоби Парвардигорашон тарсонанд,

ки аз азоби Парвардигорашон дар амон натавонанд буд

ва касоне, ки шармгоҳи худ нигаҳ медоранд,

магар барои ҳамсаронашон ё канизонашон, ки дар ин ҳол, маломате бар онҳо нест.

Ва онон, ки ғайри инро биталабанд, аз ҳад гузаштагон ҳастанд.

Ва касоне, ки амонатҳову аҳдхои худро риъоят мекунанд

ва касоне, ки шоҳидии худ ба ҳақ адо мекунанд

ва касоне, ки бар намозҳошон мувозибат (давом) доранд,

инҳо дар биҳишт гиромн ҳастанд.

Пас чист, ки кофирон ба сӯи ту мешитобанд?

Даста-даста аз ҷониби чапу, аз ҷониби рост.

Оё ҳар як аз онҳо тамаъ мекунад, ки ба биҳишти пурнеъмат дохил шавад?

Ҳаргиз на, онҳо худ медонанд,, ки аз чӣ чиз онҳоро офаридаем.

Пас савганд ба Парвардигори машриқҳову мағрибҳо, ки Мо тавоноем,

ки ба ҷои онҳо мардуме беҳтар биёварем ва дар ин кор нотавон нестем.

Пас бигузорашон то ба беҳудагӣ машғул шаванду ба бозича, то ба он рӯзе, ки ваъдаашон додаем, бирасанд,

рӯзе, ки шитобон аз қабрҳо бадар оянд, чунон ки гӯӣ назди бутон мешитобанд

ваҳшат бар чашмонашон ғолиб шуда ва ба хори афтодаанд: ин аст ҳамон рӯзе, ки онҳоро ваъда дода буданд!

Мо Нӯҳро ба сӯи қавмаш фиристодем, ки қавми худро пеш аз он ки азобе дардовар бар сарашон фуруд ояд, бим деҳ.

Гуфт: «Эй қавми ман, ман бимдиҳандае равшангарам,

Худоро бипарастед ва аз Ӯ битарсед ва ба ман итоъат кунед,

то гуноҳонатонро бибахшояд ва шуморо то муддате муъайян мӯҳлат диҳад, зеро он муддати худо вақте ояд, — агар бидонед, — дигар ба дер наяфтад».

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, ман қавми худро шабу рӯз даъват кардам

ва датъвати ман ҷуз ба фирорашон наяфзуд.

Ва ман, ҳар бор, ки даъваташон кардам, то Ту онҳоро бибахшоӣ, ангуштҳо дар гӯшҳои худ карданд ва ҷома дар сар кашиданд ва пой фишурданд ва ҳар чӣ бештар саркашӣ карданд.

Пас онҳоро ба овози баланд даъват кардам.

Боз ба ошкор гуфтам ва дар ниҳон гуфтам.

Сипас гуфтам: «Аз Парвардигоратон бахшоиш бихоҳед, ки Ӯ бахшоянда аст,

то аз осмон бароятон пай дар пай борон фиристад

ва шуморо ба'молҳову фарзандон мадад кунад ва бароятон бӯстонҳову наҳрҳо биёфаринад.

Шуморо чӣ мешавад, ки аз шукӯҳи Худованд наметарсед,

ҳол он ки шуморо ба гунаҳои мухталиф биёфарид.

Оё намебинед, ки чӣ гуна Худо ҳафт осмони табақа-табақаро биёфарид?

Ва моҳро равшании онҳо ва хуршедро чароғашон гардонид.

Ва Худо шуморо чун наботе аз замин бирӯёнид,

Боз шуморо ба он бозмегардонад ва боз аз он берун меоварад,

Ва Худо заминро чун фарше бароятон бигустурд,

то бар роҳҳои паҳновари он биравед».

Нӯҳ гуфт: «Эй Парвардигори ман, онҳо фармони ман набурданд ва ба касе пайравӣ карданд, ки молу фарзандаш ҷуз ба зиёнаш наяфзуд.

Макр карданд — макре бузург.

Ва гуфтанд: «Худоёнатонро тарк накунед:, Вадд ва Сувоъ ва Яғус ва Яъуқ ва Насрро* тарк накунед!»

Бисёреро гумроҳ карданд ва ту ҷуз бар гумроҳии ситамкорон наяфзой!»

Ба ҷазои гуноҳонашон ғарк шуданд ва ба оташ рафтанд ва ҷуз Худо барои худ ёваре наёфтанд.

Ва Нӯҳ гуфт: «Эй Парвардигори ман, бар рӯи замин ҳеҷ як аз кофиронро магузор,

ки агар бигузорияшон, бандагонро гупроҳ мекунанд ва ҷуз фарзандоне фоҷиру кофир наёваранд.

Эй Парвардигори ман, марову падару модарамро ва ҳар киро бо имон ба хонаи ман ворид шавад ва низ мардони мӯъмину занони мӯъминро бибахшо ва ситамкоронро ҷуз ба ҳалокаташон маяфзой!»

Бигӯ: «Ба ман ваҳй шудааст, ки гурӯҳе аз ҷин гӯш андохтанду гуфтанд,- ки мо Қуръоне аҷиб шунидем.

ба роҳи рост ҳидоят мекунад. Пас мо ба он имон овардем ва ҳаргиз касеро шарики Парвардигорамон намесозем.

Азамати Парвардигори мо олист. На ҳамсаре гирад, ва на фарзанде дорад.

Ва бехиради мо дар бораи Худо суханоне ба ноҳақ мегуфт.

Ва мо мепиндоштем, ки одамиву ҷин дар бораи Худо дурӯғ намегӯянд.

Ва низ мардоне буданд аз одамиён, ки ба мардоне аз ҷин паноҳ мебурданд ва бар саркашиашон меафзуданд.

Ҳамчунон ки шумо мепиндоштед, онҳо ҳам мепиндоштанд, ки Худо ҳеҷ касро дубора зинда намесозад.

Мо ба осмон расидем ва онро пур аз нигаҳбонони қудратманду шиҳобҳо (чароғ, оташак) ёфтем.

Мо дар он ҷойҳо, ки метавон гӯш андохт, менишастем. Аммо ҳар кӣ акнун (ба) гӯш нишинад, шиҳоберо (оташпораеро) дар камини худ ёбад.

Аз ин рӯй намедонем, ки оё барои касоне, ки дар рӯи замин ҳастанд, бадӣ тақдир мешавад ё Парвардигорашон мехоҳад ба роҳи росташон бибарад.

Баъзе аз мо солеҳанд ва баъзе ҷуз он ва мо фирқаҳое гуногунем.

Мо медонем, ки Худоро дар замин нотавон намекунем ва бо гурехтан' низ нотавонаш насозем.

Ва чун сухани ҳидоят шунидем, ба он имон овардем. Ва ҳар кӣ ба Парвардигораш имон оварад, на аз нуқсон метарсад ва на аз зулм.

Ва баъзе аз мо мусалмонанд ва баъзе аз ҳак, дур. Ва онон, ки ислом овардаанд, дар ҷустуҷӯи роҳи рост будаанд.

Аммо онон, ки аз ҳақ дуранд, ҳезуми ҷаҳаннам хоҳанд буд».

Ва агар бар тариқаи рост пойдорӣ кунанд аз обе фаровон ба онҳо менушонем,

то онҳоро биёзмоем. Ва ҳар кӣ аз зикри Парвардигораш рӯй гардонад, ӯро ба азобе душвор меандозад,

Ва масҷидҳо аз ояи Худост. Ва бо вуҷуди Худои якто касе дигарро ба худоӣ махонед.

Чун бандаи Худо барои парастиши Ӯ бар пой истод, гирли ӯро гирифтанд.

Бигӯ: «Танҳо Парвардигорамро ибодат мекунам ва ҳеҷ касро шарики Ӯ намесозам».

Бигӯ: «Ман наметавонам ба шумо зиёне бирасонам ё шуморо ба салоҳ оварам».

Бигӯ: «Ҳеҷ кас маро аз уқубати Худо паноҳ надиҳад ва ман ғайри Ӯ паноҳгоҳе намеёбам,

он чӣ метавонам фақат расондани паёми Ӯ ва анҷом додани рисолатҳои Ӯ аст. Ва ҳар кӣ Худову паёмбарашро нофармонӣ кунад, насиби ӯ оташи ҷаҳаннам аст, ки ҳамеша дар он хоҳад буд,

то он гоҳ ки он чиро ба онҳо ваъда дода буданд, бингаранд. Пас хоҳанд донист, чӣ касеро ёрони нотавонтар ва шумори камтар будааст».

Бигӯ: «Ман намедонам, ки оё он ваъдае, ки ба шумо додаанд, наздик аст ё Парвардигори ман барои он замоне нисҳодааст?

Ӯ донои ғайб аст ва ғайби худро бар ҳеҷ кас ошкор намесозад,

магар бар он паёмбаре, ки аз ӯ хушнуд бошад, зеро ки барои нигаҳбонӣ аз ӯ пеши рӯй ва пушти сараш нигаҳбоне қарор медиҳад,

то бидонад, ки онҳо паёмҳои Парвардигорашонро расонидаанд ва Худо ба он чӣ дар назди онҳост, иҳота дорад (бо илми худ) ва ҳама чизро ба адад шумор кардааст».

Эй ҷома бар худ печида,

Шабро зинда бидор, магар андакеро,

нимае аз онро ё андаке аз нима кам кун,

ё андаке бар нима бияфзой ва Қуръонро оҳиставу равшан бихон.

Мо ба ту сухане душворро илқо (андохтан, омӯхтан) хоҳем кард.

Албатта шабҳангом аз бистар бархостан мувофиқати забону дилро афзояндатар аст ва баёни суханро устувор дорандатар

ки корҳои ту дар рӯз бисёр аст.

Ва номи Парвардигоратро ёд кун ва аз ҳама бибур ва ба Ӯ бипайванд:

Парвардигори машриқу мағриб. Ҳеҷ худое ғайри Ӯ нест. Ӯро корсози худ интихоб кун!

Ва бар он чӣ мегӯянд, сабр кун ва ба ваҷҳе писандида аз онҳо дурӣ ҷӯй.

Дурӯғбарорандагони соҳибнеъматро ба Ман бигузор. Ва андаке мӯҳлаташон деҳ.

Назди Мост бандҳои вазнин ва дӯзах.

ва таъоме гулӯгиру азобе дардовар,

рӯзе, ки замину кӯҳҳо ба ларза оянд ва кӯҳҳо теппае аз реги равон гарданд!

Мо бар шумо паёмбаре фиристодем, ки бар амалҳоятон гувоҳ аст, ҳамон тавр, ки ба Фиръавн ҳам паёмбаре фиристодем.

Ва Фиръавн ба паёмбар фармон набурд. Мо низ ӯро ба сахтӣ фурӯ гирифтем.

Агар кофир бошед, дар рӯзе, ки кӯдаконро пир мегардонад, чӣ гуна дар амон монед?

Дар он рӯз осмон бишикофад ва ваъдаи Худо ба вуқӯъ пайвандад.

Ин пандест. Пас ҳар кӣ бихоҳад, роҳе ба сӯи Парвардигораш оғоз кунад.

Парвардигори ту медонад, ки ту ва гурӯҳе аз онон, ки бо ту ҳастанд, наздик ба ду сеяки шабу нимшаб ва сеяки шабро ба намоз меистед. Ва Худост, ки андозаи шабу рӯзро муъайян мекунад. Ва медонад, ки шумо ҳаргиз ҳисоби онро натавонед дошт. Пас тавбаи шуморо қабул кард. Ва ҳар чӣ муяссар шавад, аз Қуръон бихонед. Медонад чӣ касоне аз шумо бемор хоҳанд шуд ва гурӯҳе дигар ба талаби рӯзии Худо ба сафар мераванд ва гурӯҳи дигар дар роҳи Худо ба ҷанг мераванд. Пас ҳар чӣ муяссар шавад, аз он бихонед. Намоз бигузореду закот бидиҳед ва ба Худо қарзи некӯ диҳед. Ва ҳар хайреро, ки барои худ пешопеш бифиристед, онро назди Худо хоҳед ёфт. Ва он мукофоти беҳтар аст ва музде бузургтар аст. Ва аз Худо бахшоиш бихоҳед, зеро Худо бахшояндаву меҳрубон аст!

Эй ҷома дар сар кашида,

бархезу бим деҳ!

Ва Парвардигоратро такбир гӯй!

Ва ҷомаатро покиза дор!

Ва аз палидӣ дурӣ ҷӯй!

Ва чизе мадеҳ ки беш аз он умед дошта бошӣ.

Барои Парвардигорат сабркунанда бош!

Ва он гоҳ ки дар сур дамида шавад,

он рӯз рӯзе сахт хоҳад буд,

Ва барои кофирон душвор.

Маро бо он ки танҳояш офаридаам, вогузор.

Ӯро моле бисёр додам.

Ва писароне ҳама дар назди ӯ ҳозир

ва корҳои ӯро ба некӯтар тарзе вусъат додам.

Он гоҳ тамаъ мебандад, ки зиёдат кунам.

Не, не! Ӯ дар баробари оёти Мо ситеза ҷӯст.

Ӯро ба машаққате меандозам.

Ӯ андешид ва тарҳе афканд (нақшае кашид).

Марг бар ӯ бод, чӣ гуна тарҳе афканд?

Боз ҳам марг бар ӯ бод, чӣ гуна тарҳе афканд?

Он гоҳ нигарист.

Сипас рӯй турш кард ва пешонӣ дар ҳам кашид.

Сипас рӯй гардониду гарданкашӣ кард,

гуфт: «Ин ғайри ҷодуе, ки дигаронаш омӯхтанд, ҳеҷ нест.

Ин ғайри сухани одамӣ ҳеҷ нест».

Ба зудӣ ӯро ба сақар бияфканем.

Чӣ чиз огоҳат сохт, ки сақар чист?

На ҳеҷ боқӣ мегузорад ва на чизеро тарк кунад.

Сӯзонандаи пӯст аст.

Нуздаҳ фаришта бар он вазифадоранд.

Вазифадорони дузахро фақат аз фариштагон қарор додем. Ва шумори онҳо фақат барои имтиҳони кофирон аст. То аҳли китоб яқин кунанд ва бар имони мӯъминон бияфзояд ва аҳли китобу мӯъминон шак накунанд. Ва то онон, ки дар дилҳояшон маразест, нагӯянд: «Худо аз ин мисол чӣ мехостааст?» Худо инчунин ҳар касро, ки бихоҳад, гумроҳ мекунад ва ҳар касро, ки бихоҳад, роҳ менамояд. Ва шумори лашкари Парвардигоратро ғайри Ӯ надонад. Ва ин сухан фақат панде аз барои мардум аст.

Оре, савганд ба моҳ!

Ва савганд ба шаб, чун рӯй ба рафтан орад

ва савганд ба субҳ чун парда барафканад,

ки ин яке аз ҳодисаҳои бузург аст.

Тарсонандаи одамиён аст.

Барои ҳар кас аз шумо, ки хоҳад, пеш ояд (бо амали нек) ё аз пай равад (бо куфру нофармонӣ).

Ҳар кас гаравгони корест, ки кардааст,

ғайри аҳли саъодат,

ки дар биҳиштҳо нишастаанд ва мепурсанд

аз гуноҳкорон,

ки чӣ чиз шуморо ба ҷаҳаннам кашонид?,

Мегӯянд: «Мо аз намозгузорон набудем

ва ба дарвешон таъом намедодем

ва бо онон, ки сухани ботил мегуфтанд, ҳамовоз мешудем

ва рӯзи қиёматро дурӯғ мешуморидем,

то марги мо фаро расид».

Пас шафоъати шафоъаткунандагон фоидаашон набахшад.

Чӣ шудааст, ки аз ин панд рӯй мегардонанд?

Монанди харони рамида,

ки аз шер мегурезанд,

балки ҳар як аз онҳо мехоҳад, ки номаҳое ку шода ба ӯ дода шавад.

Оре, ки аз охират наметарсанд.

Оре, ки ин Қуръон пандест,

ҳар ки хоҳад онро бихонад.

Ва панд намегиранд, бе он ки Худо хоҳад. Ӯ шоёни он аст, ки аз Ӯ битарсанд. Ва ӯ шоёни бахшоидан аст!

Қасам мехӯрам ба рӯзи қиёмат

ва қасам мехӯрам ба нафси маломатгар!

Оё одамӣ мепиндорад, ки Мо устухонҳояшро гирд нахоҳем овард?

Оре, мо қодир ҳастем, ки сарангуштҳояшро баробар кунем.

Балки одамӣ мехоҳад, ки дар оянда низ ба корҳои ношоиста пардозад.

Мепурсад: «Рӯзи қиёмат чӣ вақт хоҳад буд?»

Рӯзе, ки чашмҳо хира шавад

ва моҳ тира шавад

ва офтобу моҳ дар як ҷой ҷамъ оянд.

Инсон дар он рӯз мегӯяд: «Роҳи гурез куҷост?»

Ҳаргиз паноҳгоҳе нест!

Қароргоҳи ҳама дар ин рӯз назди Парвардигори туст!

Дар ин рӯз одамиро аз ҳар чӣ пешопеш фиристода ва баъд аз худ гузоштааст, хабар медиҳанд.

Балки одамӣ худро нек мешиносад,

ҳарчанд ба забон узрҳо оварад.

Ба шитоб забон ба хондани Қуръон наҷунбон,

ки ҷамъ овардану хонданаш бар ӯҳдаи Мост,

Чун хондемаш, ту он хонданро пайравӣ кун,

Сипас баёни он бар ӯҳдаи Мост.

Оре, шумо ин ҷаҳони зудгузарро дӯст медоред

ва охиратро тарк мекунед.

Дар он рӯз рӯйҳое ҳаст зебову дурахшон,

ки сӯи Парвардигорашон назар мекунанд

ва рӯйҳое ҳаст гирифтаву турш,

ки медонад он азоби камаршикан бар ӯ фуруд ояд.

Оре, чун ҷон ба гулӯ расад

ва гуфта шавад, ки чӣ касест, ки афсун бихонад?

Ва яқин кунад, ки замони ҷудоӣ фаро расида

ва соқҳои по дар ҳам печида шаванд,

он рӯз рӯзи ронданаш ба сӯи Парвардигори туст.

На тасдиқ кардааст ва на намоз гузоридааст.

Аммо дурӯғ бароварда ва рӯй гардондааст.

Он гоҳ хиромон назди касонаш рафтааст.

Вой бар ту, пас вой бар ту!

Боз ҳам вой бар ту, пас вой бар ту!

Оё инсон мепиндорад, ки ӯро ба ҳоли худ, вогузоштаанд?

Оё ӯ нутфае аз манӣ, ки дар раҳме рехта шуда, набудааст?

Сипас лахтае хун? Он гоҳ ба андоми дурусташ биёфарид.

Ва онҳоро ду синф кард: нару мода.

Оё Худованд қодир нест, ки мурдагонро зинда созад?

Дар ҳақиқат бар инсон муддате аз замон гузашт ва ӯ чизе зикршуда набуд.

Мо одамиро аз нутфае омехта биёфаридем, то ӯро имтиҳон кунем. Ва шунавову бинояш сохтаем.

Роҳро ба ӯ нишон додаем. Ё шукргузор бошад ё ношукр.

Мо барои кофирон занҷирҳову ғулҳо ва оташи афрӯхта омода кардаем.

Некон аз ҷомҳое менӯшанд, ки омехта ба кофур аст,

чашмае, ки бандагони Худо аз он менушанд ва онро ба ҳар ҷое, ки мехоҳанд, равон месозанд.

Ба назр вафо мекунанд ва аз рӯзе, ки шарри он ҳама ҷоро гирифтааст, метарсанд.

Ва таъомро дар ҳоле, худ дӯсташ доранд, ба мискину ятим ва асир мехӯронанд,

шуморо фақат барои Худо таъом медиҳем ва аз шумо на музде мехоҳем на шукре.

Мо аз Парвардигори худ метарсем, дар рӯзе, ки он рӯз рӯйҳо турш мешавад ва тарснок аст.

Худо онҳоро аз бадии он рӯз нигаҳ дошт ва ононро таровату шодмонӣ бахшид,

Ба мукофоти сабре, ки кардаанд, биҳишту ҳарир дод.

Дар он ҷо бар тахтҳо такя задаанд на ҳеҷ офтобе мебинанд ва на хунукии сахте.

Сояҳои дарахтонаш бар сарашон афтода ва меваҳояш ба фармонашон бошад.

Косаҳои нуқрагину кӯзаҳои шароб миёнашон ба гардиш дармеояд.

Кӯзаҳое аз нуқра, ки онҳоро ба андоза пур кардаанд.

Дар он ҷо ҷоме бинӯшонандашон, ки омехта бо занҷабил бошад,

аз чашмае, ки онро салсабил мегӯянд.

Ва писароне ба гирдашон мечарханд, ки чун онҳоро бубинӣ, пиндорӣ марвориди парокандаанд.

Чун бингарӣ, ҳар чи бингари неъмат фаровон аст ва фармонравоии бузург.

Бар танашон ҷомаҳоест аз сундуси сабз ва истабрақ. Ва ба дастбандҳое аз нуқра зинат шудаанд ва онҳоро Парвардигорашон шароби пок бинӯшонад.

Ин мукофоти шумост ва аз кӯшишатон шукргузорӣ шудааст.

Мо Қуръонро бар ту нозил кардем, нозил кардане некӯ!

Дар баробари фармони Парвардигорат собир бош ва аз ҳеҷ гуноҳкор ё носипосе итоъат макун!

Ва бомдодну шамгоҳон номи Парвардигоратро бар забон биёвар.

Дар қисме аз шаб саҷдааш кун ва дар ҳамаи дарозии шаб тасбеҳаш гӯй!

Инҳо ин дунёи зудгузарро дӯст доранд ва он рӯзи душворро паси пушт мепартоянд.

Мо одамиёнро офаридем ва аъзову пайвандҳояшонро нерӯманд гардонидем ва агар хоҳем, ба ҷои онҳо қавме монандашон биёварем.

Ин пандест. Пас ҳар кӣ хоҳад роҳе ба сӯи Парвардигори худ интихоб кунад.

Ва шумо ҷуз он намехоҳед, ки Худо хоста бошад зеро Худо донову ҳаким аст!

Ҳар касро, ки бихоҳад, шомили раҳмати худ созад ва барои ситамкорон азобе дардовар омода кардааст.

Савганд ба бодҳое, ки аз паи ҳам меоянд

ва савганд ба бодҳои сахти вазанда

ва савганд ба бодҳои бороновар

ва савганд ба онҳо, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунанд

ва савганд ба онҳо, ки ваҳйи Худоро мефароранд,

дафъ кардани узрро ё бим карданро,

ки он чӣ ба шумо ваъда дода шавад, воқеъ хоҳад шуд!

Пас он гоҳ ки ситорагон хомуш шаванд

ва он гоҳ ки осмон бишикофад,

ва он гоҳ ки кӯҳҳо пора-пора гарданд

ва он гоҳ ки паёмбаронро вақте муъайян шавад.

Барои чӣ рӯзе муъайян шавад?

Барои рӯзи фасл.

Ва чӣ донӣ, ки рӯзи фасл чист?

Дар он рӯз вой бар такзибкунандагон (дурӯғбарорандагон)!

Оё аввалиёнро ҳалок накардаем

ва охириёнро низ аз паи онҳо намебарем?

Бо гунаҳкорон чунин рафтор мекунем.

Дар он рӯз вой бар дурӯғбарорандагон!

Оё шуморо аз обе пасту бемиқдор наёфаридаем?

Ва онро дар ҷойгоҳе устувор қарор надодем,

то замоне муъайян?

Пас Мо тавоно будем ва нек тавоно будем!

Дар он рӯз вой бар дурӯғбарорандагон!

Оё заминро ҷойгоҳе насохтем

барои зиндагону мурдагон?

Дар он кӯҳҳои баланд падид овардем ва аз обе гуворо серобатон сохтем.

Дар он рӯз вой бар дурӯғбарорандагон!

Ба сӯи он чӣ дурӯғаш мешумурдед, ба роҳ дароед.

Ба сӯи он дуди сешуъба (се қисм) ба роҳ афтед,

ки на аз осебатон нигаҳ дорад ва на дафъи од шӯъла кунад,

Ва ҷаҳаннам шарораҳое мепартояд ҳар як ба баландии қасре азим,

гӯӣ, ки уштуроне зард бошанд.

Дар он рӯз вой бар дурӯғбарорандагон!

Ин рӯзест, ки кас сухан нагӯяд.

Онҳоро рухсат надиҳанд, то узр хоҳанд.

Дар он рӯз вой бар дурӯғбарорандагон!

Ин рӯз рӯзи фасл аст, ки шумо ва пешиниёнатонро гирд меоварем.

Пас агар ҳилае доред, ба кор баред.

Дар он рӯз вой бар дурӯғбарорандагон!

Парҳезгорон дар сояҳову канори чашмасоронанд,

бо ҳар мевае, ки орзу кунанд,

Ба мукофоти корҳое, ки мекардаед, бихӯреду биёшомед, шуморо гуворо бод,

Мо некӯкоронро инчунин мукофот медиҳем!

Дар он рӯз вой бар дурӯғбарорандагон!

Бихӯреду андак баҳрае баргиред (дар дунё), ки шумо гунаҳкоронед,

Дар он рӯз вой бар дурӯғбарорандагон!

Ва чун гӯяндашон, ки руқӯъ кунед, руқӯъ намекунанд (намоз намехонанд).

Дар он рӯз вой бар дурӯғбарорандагон!

Пас аз Қуръон ба кадом сухан имон меоваранд?