Ва аз он пас бар сари қавми ӯ ҳеҷ лашкаре аз осмон фурӯ нафиристодем. Ва Мо фурӯфиристанда набудем.

Як бонги сахте буд, ки ногоҳ ҳама бар ҷой сард шуданд.

Эй дареғ бар ин бандагон! Ҳеҷ паёмбаре бар онҳо фиристода нашуд, ки масхарааш накарда бошанд.

Оё надидаанд, ки чӣ мардумеро пеш аз онҳо ҳалок кардаем, ки дигар ба наздашон бознамегарданд.

Ва касе немопад, ки назди Мо ҳозираш наоранд.

Нишонаи ибратест бар онҳо замини мурда, ки зиндааш сохтем ва аз он донае, ки аз он мехӯранд, берун овардем.

Ва дар он боғҳое аз дарахтони хурмову токҳо падид овардем ва чашмаҳои равон сохтем,

то аз меваҳои он ва дастранҷи худ бихӯранд. Чаро шукр намегӯянд?

Пок аст он Худое, ки ҳамаи ҷуфтҳоро биёфарид, чӣ аз он чӣ замин мерӯёнад ва чӣ аз худашон ва чӣ он чизҳое, ки намешиносанд.

Шаб низ барояшон ибрате дигар аст, ки рӯзро аз он бармекашем ва ҳама дар торикӣ фурӯ мераванд.

Ва офтоб ба сӯи қароргоҳи худ равон аст. Ин фармони Худои пирӯзманду доност.

Ва барои моҳ манзилҳое андоза кардем, то монанди шохаи хушки хурмо борик шавад.

Офтобро сазовортар нест, ки ба моҳ расад ва шабро сазовор нест, ки бар рӯз пешӣ гирад ва ҳама дар фалаке шиноваранд.

Ибрате дигар барои онҳо, ки падаронашонро дар он киштии пуркардашуда савор кардем.

Ва барояшон монанди киштӣ чизе офаридем, ки бар он савор шаванд.

Ва агар бихоҳем, ҳамаро ғарк, месозем ва онҳоро ҳеҷ фарёдрасе набошад ва халосӣ наёбанд,

ғайри раҳмати Мо ва бархурдорӣ то ҳангоми марг.

Ва он гоҳ ки ба онҳо гуфта шавад, ки аз он чӣ дар пеши рӯй доред ё пушти сар мегузоред, битарсед, шояд бар шумо раҳмат оранд, рӯй бигардонанд.

Ва кадом ояте аз оёти Парвардигорашон бар онҳо нозил шавад, албатта аз он рӯй гардонанд.

Ва чун гуфта шавад, ки аз он чӣ Худо рӯзиятон кардааст, садақа кунед, кофирон ба мӯъминон гуянд: «Оё касонеро таъом диҳем, ки агар Худо мехост, худ онҳоро таъом медод? Шумо дар гумроҳии ошкор ҳастед».

Ва мегӯянд: «Агар рост мегӯед, ин ваъда кай хоҳад буд?»

Инҳо интизори як бонги сахтро мебаранд, то ба он ҳангом ки саргарми хусумат ҳастанд, фурӯ гирадашон,

ончунон ки тавони васияте надошта бошанд ва натавонанд назди касони худ бозгарданд.

Ва дар сур дамида шавад ва онон аз қабрҳо берун оянд ва шитобон ба сӯи Парвардигорашон раванд.

Мегӯянд: «Вой бар мо, чӣ касе моро аз хобгоҳҳоямон бархезонд? Ин ҳамон ваъдаи Худои раҳмон аст ва паёмбарон рост гуфта буданд!»

Фақат як бонги сахт хоҳад буд, ки ҳама назди Мо ҳозир меоянд.

Он рӯз ба кас ситам намешавад. Ва ҷуз монанди коре, кн кардаед, мукофот намебинед.

Биҳиштиён он рӯз ба шодмонӣ машғул бошанд.

Онҳо ва ҳамсаронашон дар сояҳо бар тахтҳо такя задаанд.

Дар он ҷо ҳар мева ва ҳар чизи дигар, ки бихоҳанд, фароҳам аст.

Ва саломе, ки сухани Парвардигори меҳрубон аст.

Эй гуноҳкорон, имрӯз ҷудо шавед (аз мӯъминон)!

Эй фарзандони Одам, оё бо шумо паймон набастам, ки шайтонро напарастед, зеро душмани ошкори шумост?

Ва Маро бипарастед, ки роҳи рост ин аст.

Бисёре аз шуморо гумроҳ кард. Магар ба ақл дарнамеёфтед?

Ин аст он ҷаҳаннаме, ки ба шумо ваъда дода шуда буд.

Ба ҷазои куфратон инак дар он дохил шавед!»

Имрӯз бар даҳонҳояшон мӯҳр мениҳем. Ва дастҳояшон бо Мо сухан хоҳанд гуфт ва поҳояшон шоҳидӣ хоҳанд дод, ки чӣ мекардаанд.

Агар бихоҳем чашмонашонро маҳв мекунем. Пас шитобон оҳанги роҳ кунанд. Аммо куҷоро тавонанд дид?

Ва агар бихоҳем,, онҳоро бар ҷояшон масх (тағйир) кунем, ки на тавони он дошта бошанд, ки ба пеш қадам бардоранд ва на бозпас гарданд.

Ҳар киро умри дароз диҳем, дар офариниш дигаргунаш кунем. Чаро ақл намекунанд?

Ба ӯ шеър наёмӯхтаем ва шеър лоиқи ӯ нест. Он чӣ ба ӯ омухтаем, панду Қуръоне равшангар аст,

то мӯъминонро бим диҳад ва сухани ҳақ бар азоби кофирон воҷиб шавад.

Оё надидаанд, ки ба яди (дасти) қудрати худ бар онҳо чорпоёнро офаридем ва акнун моликашон ҳастанд?

Ва онҳоро ромашон кардем. Бар баъзе савор мешаванд ва аз гӯшти баъзе мехӯранд.

Ва онҳоро дар онҷо фоидаҳост ва ошомиданиҳо. Чаро шукр намегӯянд?

Ва ба ҷои Оллоҳ худоёне ихтиёр карданд, ба он умед, ки ёрияшон кунанд.

Онҳоро қудрати он нест, ки ба ёриашон бархезанд, вале инҳо (кофирон) монанди лашкаре ба хидмати онҳо омодаанд.

Суханашон туро андӯҳгин насозад. Мо ҳар чиро пинҳон медоранд, ё ошкор месозанд, медонем.

Оё одами, ки акнун хасме ошкор аст, намедонад, ки ӯро аз нутфае офаридаем?

Дар ҳоле, ки офариниши худро аз ёд бурдааст, барои мо мисол меорад, ки чӣ касе ин устухонҳои пусидаро зинда мекунад?

Бигӯ: «Касе онҳоро зинда мекунад, ки аввалин бор офаридааст ва Ӯ ба ҳар офаринише доност.

Он Худое, ки аз дарахти сабз бароятон оташ падид овард ва шумо аз он оташ меафрӯзед».

Оё касе, ки осмонҳову заминро офаридааст, наметавонад монандашонро биёфаринад? Оре, метавонад, ки Ӯ офаринандае доност!

Чун бихоҳад чизеро биёфаринад, фармонаш ин аст, ки мегӯяд: «Мавҷуд шав!» Пас мавҷуд мешавад.

Пок аст он Худое, ки малакути (қудрати) ҳар чизе ба дасти Ӯст ва ҳама ба сӯи Ӯ бозгардонда мешавед!

Савганд ба он фариштагон, ки барои Худо саф бастаанд,

савганд ба он фариштагон, ки абрҳоро меронанд,

савганд ба он фариштагон, ки зикри Худоро мехонанд,

ки Худои шумо Худои яктост.

Парвардигори осмонҳову замин аст ва ҳар чӣ дар миёни онҳост. Ва Парвардигори машрикҳост!

Мо осмони дунёро ба зинати ситорагон биёростем.

Ва аз ҳар шайтони нофармон нигаҳ доштем.

То сухани сокинони олами болоро нашнаванд ва аз ҳар сӯй ронда шаванд.

То дур гарданд ва барои онҳост азобе доим.

Ғайри он шайтон, ки ногаҳон чизе бирабояд ва ногаҳон шӯълаи сӯзандае дунболаш кунад.

Пас, аз кофирон бипурс, ки оё офариниши онҳо душвортар аст ё он чӣ Мо офаридаем. Мо онҳоро аз гиле часпанда офаридаем.

Ту дар тааҷҷуб шудӣ ва онҳо масхара мекунанд.

Ва чун ба онҳо панд дода шавад, панд, намепазиранд.

Ва чун ояе бубинанд, аз якдигар мехоҳанд, то онро ба масхара гиранд.

Ва мегӯянд: «Ин чизе ғайри ҷодуи ошкор нест,

оё вақте ки мо мурдем ва хоку устухон шудем, моро зинда мекунанд?

ё падарони моро?»

Бигӯ: «Бале, ва шумо хору бечора мешавед!»

Ва онон худ хоҳанд дид, ки ба як фармон ҳамаро зинда мекунанд.

Мегӯянд: «Вой бар мо, ин ҳамон рӯзи ҷазост!»

Ин ҳамон рӯзи довари аст, ки дурӯғаш мепиндоштед.

Ононро, ки зулм мекарданд ва ҳамроҳонашонро ва онҳоеро, ки ба ҷои Худои якто мепарастиданд, ҷамъ оваред.

Ҳамаро ба роҳи ҷаҳаннам роҳ нишон диҳед.

Ва нигаҳ доредашон, бояд бозхост шаванд.

«Чаро якдигарро ёрӣ намекунед?»

На, имрӯз ҳама таслимшавандагонанд.

Ва он гоҳ рӯй ба якдигар кунанд ва бипурсанд.

Гӯянд: «Шумо будед, ки аз дари некхоҳӣ бар мо медаромадед».

Гӯянд: «На, шумо имон наёварда будед.

Моро бар шумо ҳеҷ ғолибияте набуд. Шумо худ мардумоне нофармон будед.

Гуфтаи Парвардигорамон бар мо воҷид шуд. Акнун бояд бичашем.

Мо шуморо гумроҳ кардем ва худ низ гумроҳ будем».

Дар он рӯз ҳама дар азоб шариканд.

Мо бо гунаҳкорон чунин мекунем.

Чун ба онон гуфта мешуд, ки ғайри Худои якто худое нест, такаббур мекарданд

ва мегуфтанд: «Оё ба хотири шоири девонае худоёнамонро тарк гӯем?»

На, он паёмбар ҳақро овард ва паёмбарони пешинро тасдиқ кард.

Шумо азоби дардоварро хоҳед чашид!

Дар баробари амалҳоятон ҷазо хоҳед дид.

Ғайри бандагони мухлиси Худо,

ки онҳоро ризқе муъайян аст.

аз меваҳо, ва гиромӣ доштагонанд

дар биҳиштҳои пурнеъмат,

бар тахтҳое, ки рӯбарӯи ҳаманд.

Ва ҷоме аз чашмаи хушгувор миёнашон ба гардиш дарояд,

сафед асту нӯшандагонашро лаззатбахш,

на дарди сар орад ва на нӯшанда маст шавад.

Заноне фарохчашм, ки танҳо ба шавҳарони худ назар доранд, ҳамдами онҳоянд.

Ҳамонанди тухми мурғҳое дур аз дастрас.

Рӯ ба якдигар кунанд ва гуфтугӯ кунанд.

Яке аз онҳо гӯяд: «Маро ҳамнишине буд,

ки мегуфт: «Оё ту аз онҳо ҳастӣ, ки тасдиқ мекунанд?

Оё он гоҳ, ки мурдему хоку устухон шудем, ҷазоямон медиҳанд?»

Гӯянд: «Метавонед аз боло бинигаред?»

Аз боло бинигарад ва ӯро дар миёни оташи дӯзах бинад.

Гуядаш: «Ба Худо савганд, наздик буд, ки маро ба ҳалокат афканӣ.

Ва агар мавҳибати (бахшиши) Парвардигорам набуд, ман низ аз ҳозиршудагони азоб мебудам.

Оё моро марге нест,

ҷуз он марги нахустин? Ва дигар азобамон намекунанд?»

Ҳар оина (албатта) ин аст комёбии бузург!

Амалкунандагон бояд барои чунин мукофоте амал кунанд.

Оё хӯришро ин беҳтар ё дарахти заққум?

Мо он дарахтро барои ибтилои (гирифтории) ситамкорон падид овардаем.

Дарахтест, ки аз қаъри ҷаҳаннам мерӯяд,

Мевааш монанди сари шайтонҳо аст,

дӯзахиён аз он мехӯранд ва шикам пур месозанд

ва бар сари он омехтае аз оби сӯзон менушанд.

Сипас бозгашташон ба ҳамон ҷаҳаннам аст.

Онҳо падарони худро пеш аз худ гумроҳ ёфтанд

ва аз паи онҳо шитобон мераванд.

Ва пеш аз онҳо бештар пешиниён гумроҳ шуданд.

Ва Мо бимдиҳандагоне ба миёнашон фиристодем.

Пас бингар, ки саранҷоми он бимёфтагон чӣ гуна буд.

Ғайри бандагони мухлиси Худо!

Нӯҳ Моро нидо кард ва Мо чӣ нек посухдиҳандае будем!

Ӯ ва касонашро аз андӯҳи бузург наҷот додем.

Ва фарзандонашро боқӣ гузоштем.

Ва номи неки ӯро дар наслҳои баъд боқӣ ниҳодем.

Салом бар Нӯҳ бод дар саросари ҷаҳон!

Мо некӯкоронро чунин мукофот медиҳем.

Ӯ аз бандагони мӯъмини Мо буд.

Сипас дигаронро ғарқ сохтем.

Иброҳим аз пайравони ӯ буд.

Он гоҳ ки бо диле холи аз шубҳа рӯй ба Парвардигораш овард.

Ба падараш ва қавмаш гуфт: «Чӣ мепарастед?

Оё ба ҷои Худои якто худоёни дурӯғинро мехоҳед?

Ба Парвардигори ҷаҳониён чӣ гумон доред?»

Нигоҳе ба ситорагон кард

ва гуфт: «Ман беморам!»

Аз ӯ рӯйгардон шуданд ва бозгаштанд.

Пинҳонӣ назди худоёнашон омад ва гуфт: «Чизе намехӯред?

Чаро сухан намегӯед?»

Ва дар ниҳон дасте бақувват бар онҳо зад.

Қавмаш шитобон наздаш омаданд.

Гуфт: «Оё чизҳоеро, ки худ метарошед, мепарастед?

Худои яктост, ки шумо ва ҳар чӣ месозед, офаридааст».

Гуфтанд: «Барояш биное оозед ва дар оташаш андозед».

Хостанд то бадандешӣ кунанд, Мо низ онҳоро зердаст (хору мағлуб) гардонидем.

Гуфт: «Ман ба сӯи Парвардигорам меравам. Ӯ маро роҳнамоӣ хоҳад кард.

Эй Парвардигори ман, маро фарзанде солеҳ ато кун!»

Пас ӯро ба писаре бурдбор хушхабар додем.

Чун бо падар ба ҷое расид, ки бояд ба кор сар кунанд, гуфт: «Эй писаракам, дар хоб дидаам, ки туро забҳ мекунам. Бингар, ки чӣ меандешӣ». Гуфт: «Эй падар, ба ҳар чӣ фармон шудаӣ, амал кун, ки агар Худо бихоҳад, маро аз собирон (сабркунандагон) хоҳӣ ёфт».

Чун ҳар ду таслим шуданд ва ӯро ба пешонӣ хобонид,

Мо нидояш додем: «Эй Иброҳим,

хобатро ба ҳақиқат паивастӣ», Ва Мо некӯкоронро чунин мукофот медиҳем.

Ин озмоише ошкор буд.

Ва ӯро ба забҳе бузург бозхаридем

Ва номи неки ӯро дар наслҳои баъд боқӣ гузоштем.

Салом бар Иброҳим!

Мо некӯкоронро инчунин мукофот медиҳем!

Ӯ аз бандагони мӯъмини Мо буд.

Ӯро ба Исҳок — паёмбаре шоиста мужда додем.

Ӯ на Исҳоқро баракат додем. Ва аз фарзандонашон баъзе некӯкор ҳастанд ва баъзе ба ошкоро бар худ ситамкор.

Мо ба Мӯсо ва Ҳорун неъмат додем.

Он ду ва мардумашонро аз ранҷе бузург наҷот бахшидем.

Ононро ёрӣ додем, то ғолиб шуданд.

Ва китобе равшангарашон додем.

Ва ба роҳи рост ҳидояташон кардем.

Ва номи некашонро дар наслҳои баъд боқӣ гузоштем.

Салом бар Мӯсо ва Ҳорун!

Мо некӯкоронро инчунин мукофот медиҳем!

Он ду аз бандагони мӯъмини Мо буданд.

Ва Илёс аз паёмбарон буд.

Ба мардуми худ гуфт: «Оё аз Худо наметарсед?

Оё Баълро ба худои мехонед ва Он беҳтарини офаринандагонро тарк мекунед?

Парварднгори шумо ва Парвардигори падаронатон Худои яктост».

Пас дурӯғаш бароварданд ва онон аз ҳозиркардагонанд, (дар азоб)

Ғайри бандагони мухлиси Худо!

Ва номи неки ӯро дар наслҳои баъд боқӣ гузоштем.

Салом бар хонадони Илёс!

Мо некӯкоронро инчунин подош (мукофот) медиҳем!

Ӯ аз бандагони мӯъмини Мо буд.

Ва Лут аз паёмбарон буд.

Ӯ ва ҳамаи касонашро наҷот додем.

Ғайри пиразане, ки бо мардуми шаҳр бимонд.

Сипас дигаронро ҳалок кардем.

Шумо бар (маскани) онҳо мегузаред бомдодон

ва шомгоҳон. Оё ақл намекунед?

Ва Юнус аз паёмбарон буд.

Чун ба он киштии пур аз мардум гурехт,

қуръа заданд ва ӯ дар қуръа мағлуб шуд.

Моҳӣ фурӯ бурдаш ва ӯ лоиқи сарзаниш буд.

Пас агар аз тасбеҳ гуён намебуд,

то рӯзи қиёмат дар шиками моҳӣ мемонд.

Пас ӯро, ки бемор буд, ба хушкӣ афкандем.

Ва бар болои сараш бӯтаи кадуе рӯёнидем.

Ва ӯро ба пайғамбарӣ бар сад ҳазор кас ва бештар фиристодем.

Онҳо имон оварданд ва то зинда буданд, бархурдорияшон додем.

Аз онҳо бипурс; «Оё духтарон аз они Парвардигори ту бошанд ва писарон аз они онҳо?»

Оё вақте ки Мо малоикаро зан меофаридем, онҳо медиданд?

Огоҳ бош, ки аз дурӯғгӯияшон аст, ки мегӯянд:

«Худо соҳиби фарзанд аст». Дурӯғ мегӯянд.

Оё Худо духтаронро бар писарон бартарӣ дод?

Шуморо чӣ мешавад? Чӣ гуна ҳукм мекунед?

Оё намеандешед?

Ё бар даъвои худ далели равшане доред?

Агар рост мегӯед, китобатонро биёваред.

Ва миёни Худову ҷинниён хешовандӣ қоил шуданд ва ҷинниён медонанд, ки ҳозиркардашудагонанд. (дар азоб).

Аз он сифат, ки меоварданд, Худо пок аст,

ғайри бандагони мухлиси Худо!

Шумо ва бутоне, ки мепарастед,

натавонистед гумроҳ кунед,

магар он касро, ки роҳии ҷаҳаннам бошад.

«Ва ҳар кас аз мо ҷое муъайян дорад.

Албатта мо сафзадагонем.

Ва албатта мо тасбеҳгӯяндагонем».

Агарчи мегуфтанд:

«Агар аз пешиниён назди мо китобе монда буд,

мо аз бандагони мухлиси Худо мебудем».

Онҳо ба он китоб кофир шуданд ва ба зуди, ки хоҳанд фаҳмид.

Мо дар бораи бандагонамон, ки ба пайғамбарӣ мефиристем, аз пеш тасмим гирифтаем,

ки албатта онон ёрӣ мешаванд.

Ва лашкари Мо худ ғолибанд.

Пас то муддате аз онҳо рӯй бигардон.

Оқибаташонро бубин, онҳо низ хоҳанд дид.

Оё азоби Моро ба шитоб металабанд?

Чун азоб ба майдонашон фарояд, ин бимдодашудагон чӣ бомдоди баде хоҳанд дошт.

Аз онҳо то чанде рӯй бигардон.

Пас оқибаташонро бубин, онҳо низ хоҳанд дид.

Муназзаҳ (покаст) аст Парвардигори ту — он Парвардигори пирӯзманд — аз ҳар чӣ ба васфи Ӯ мегӯянд!

Ва салом бар паёмбарон!

Ва ҳамд аз они Парвардигори ҷаҳониён аст!

Сод. Савганд ба Қуръони шарифи соҳиби панд,

ки кофирон ҳамчунон дар саркашиву зиддият

Чӣ бисёр мардумеро, ки пеш аз онҳо ба ҳалокат расонидем. Онон фарёд мебароварданд, вале гурезгоҳе набуд.

Дар тааҷҷуб шуданд аз ин ки бимдиҳандае аз миёни худашон бархост. Ва кофирон гуфтанд: «Ин ҷодугаре дурӯғгӯст.

Оё ҳамаи худоёнро як худо гардонида аст? Ва ин чизе аҷиб аст!»

Бузургонашон ба роҳ афтоданду гуфтанд: «Биравед ва бар парастиши худоёни худ пойдорӣ кунед, ки ин аст чизе, ки аз шумо хоста шуда.

Мо дар ин охирин дин чунин сухане нашунидаем ва ин ғайри дурӯғ ҳеҷ нест.

Оё аз миёки ҳамаи мо ваҳй бар ӯ нозил шудааст?» Балки онҳо аз ваҳйи Ман дар шубҳаанд ва ҳанӯз азоби Маро начашидаанд.

ё он ки хазинаҳои раҳмати Парвардигори ғолиби бахшандаат дар назди онҳост?

Ё фармонравоии осмонҳову замин ва ҳар чӣ миёни он дуст, аз они онҳост? Пас бо нардбонҳое худро ба осмон кашанд.

Он ҷо лашкарест ночиз аз чанд гурӯҳи шикастхӯрдаи (бар зидди пайрамбарон) ҷамъшуда.

Пеш аз онҳо қавми Нӯҳ ва Од ва Фиръавн, ки мардумро ба чаҳормех мекашид, паёмбаронро дурӯғ мебароварданд.

Ва низ қавми Самуд ва қавми Лут ва мардуми Айка аз он ҷамоъатҳо буданд.

Аз инҳо касе набуд, ки паёмбаронро дурӯғ набаровард ва уқубати Ман воҷиб омад.

Инҳо низ бонге сахтро интизори доранд, чунон ки онро дигар таваққуфе (бозистодане) набошад.

Ва гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, номаи аъмоли моро пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб ба дасти мо бидеҳ!»

Бар ҳарчӣ мегӯянд, сабр кун. Ва аз бандаи Мо Довуди қудратманд, ки ҳамеша ба даргоҳи Мо тавба мекард, ёд овар!

Мо кӯҳҳоро ром кардем ва кӯҳҳо ҳар шомгоҳу бомдодон бо ӯ тасбеҳ мекарданд.

Ва паррандагон бар ӯ ҷамъ меомаданд. Ҳама фармонбари ӯ буданд.

Фармонравоияшро устуворӣ бахшидем ва ӯро ҳикмату фасоҳат дар сухан ато кардем.

Оё хабари он хусуматкунандагонро шунидаӣ, он гоҳ ки аз девори қаср ба масҷид даромаданд?

Бар Довуд дохил шуданд. Довуд аз онҳо тарсид. Гуфтанд: «Матарс, мо ду даъвогар ҳастем, ки яке бар дигаре ситам кардааст. Миёни мо ба ҳақ довари кун ва пой аз адолат берун манеҳ ва моро ба рохи рост ҳидоят кун.

Ин бародари ман аст. Ӯро наваду нӯҳ меш (гӯсфанд) аст ва маро як меш. Мегӯяд: «Онро ҳам ба ман бидеҳ» ва дар даъво бар ман ғалаба ёфтааст».

Довуд гуфт: «Ӯ, ки меши туро аз ту мехоҳад то ба мешҳои худ бияфзояд, ба ту ситам мекунад. Ва бисёре аз шарикон ғайри касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд — ва инҳо низ андак ҳастанд — бар якдигар ситам мекунанд». Ва Довуд донист, ки ӯро озмудем. Пас аз Парвардигораш бахшоиш хост ва ба руқӯъ дарафтоду тавба кард. (Саҷда).

Мо ин хатояшро бахшидем. Ӯро ба даргоҳи Мо тақарруб (наздикӣ) аст ва бозгаште некӯ.

Эй Довуд, Мо туро халифаи рӯи замин гардонидем. Дар миёни мардум ба ҳақ довари кун ва аз паи ҳавои нафс марав, ки туро аз роҳи Худо бероҳ созад. Онон, ки аз роҳи Худо каҷрав шаванд, ба он сабаб, ки рӯзи ҳисобро аз ёд бурдаанд, ба азобе сахт гирифтор мешаванд.

Мо ин осмону замин ва он чиро, ки миёни онҳост, ба ботил наёфаридаем. Ин гумони касонест, ки кофир шуданд. Пас вой бар кофирон аз оташ.

Оё касонеро, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, монанди фасокунандагон дар замин қарор хоҳем дод? Ё парҳезгоронро чун гуноҳкорон?

Китобе муборак аст, ки онро бар ту нозил кардаем, то дар оятҳояш бияндешанд ва хирадмандон аз он панд гиранд.

Сулаймонро ба Довуд ато кардем. Чӣ бандае некӯе буд ва рӯй ба Худо дошт.

Он гоҳ ки ба ҳангоми аср аспони тезравро, ки истода буданд, ба ӯ нишон доданд,

гуфт: «Ман дӯстии ин аспонро бар ёди Парвардигорам бигзидам, то офтоб дар пардаи ғуруб пушида шуд (яъне намози аср қазо шуд),

он аспонро назди ман бозгардонед». Пас ба буридани соқҳо ва гарданашон оғоз кард.

Мо Сулаймонро озмудем ва бар тахти ӯ ҷасадеро афкандем ва ӯ рӯй ба Худо овард.

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро бибахш ва маро мулке ато кун, ки пас аз ман касе сазовори он набошад, ки ту бахшояндаӣ».

Пас бодро роми ӯ кардем, ки ба нармӣ ҳар ҷо, ки мехост, ба фармони ӯ мерафт.

Ва девонро, ки ҳам бинокор буданду ҳам ғаввос (шиновар).

Ва гурӯҳе дигарро, ки ҳама баста дар занҷири ӯ буданд.

Ин атои беҳисоби Мост, хоҳӣ онро бидеҳ ва хоҳӣ нигаҳ дор.

Ӯрост назди Мо тақаррубу (наздик шудану) бозгаште некӯ.

Ва аз бандаи Мо Айюб ёд кун, он гоҳ ки Парвардигорашро нидо кард, ки маро шайтон ба ранҷу азоб афканда аст.

«Поятро бар замин бикӯб: ин обест барои шустушӯй ва сард барои ошомидан».

Ва ба ӯ хонаводааш ва ҳамчанди он аз дигар ёронро ато кардем ва ин худ раҳмате аз Мо буд ва барои хирадмандон андарзе (панде).

«Дастае аз чубҳои борик ба даст гир ва бо он (занатро) бизан ва савганди худро машикан». Ӯро бандае собир ёфтем, Ӯ, ки ҳамеша рӯй ба даргоҳи Мо дошт, чӣ некӯ бандае буд!

Бандагони Мо Иброҳиму Исҳоқ ва Яъқуб он мардони қудратманду бо илмро ёд кун!

Ононро хислати покдилӣ бахшидем, то ёди қиёмат кунанд.

Онҳо дар назди Мо интихобшудагону неконанд.

Ва Исмоил ва Алясаъ ва Зулкифлро ёд кун, ки ҳама аз неконанд.

Ин Қуръон пандест ва парҳезгоронро бозгаште некӯст;

бихиштҳои ҷовидон, ки дари он ба рӯяшон кушода аст,

Дар он ҷо такя задаанд ва ҳар гуна меваву нӯшиданӣ, ки бихоҳанд, металабанд.

Заноне ҳамсол аз он гуна, ки ғайри шӯи худ ба касе назар надоранд, назди онҳоянд.

Ин аст он чизҳое, ки барои рӯзи ҳисоб ба шумо ваъда додаанд.

Ин ризқи Мост, ки поён наёфтанист,

чунин аст. Ва саркашонро бадтарин бозгаштхост.

Ба ҷаҳаннам мераванд, ки бад ҷойгоҳест.

Бояд оби ҷӯшону чирк ва хунобаи дӯзахиёнро бинӯшанд.

Ва азобҳои дигар аз ҳар навъ.

Ин гурӯҳ бо шумо (эй гумроҳкунандаҳо) ба оташ медароянд. Хушомадашон мабод, ки ба оташ меафтанд.

Гӯянд: «На, хушомад шуморо набод. Шумо ин азобро пешопеш барои мо фиристода будед, чӣ бад ҷойгоҳест!»

Гӯянд: «Эй Парвардигори мо, ҳар кас, ки ин азобро пешопеш барои мо омода кардааст, азобашро дар оташ дучандон зиёда кун!»

Ва гӯянд: «Чаро мардонеро, ки аз ашрор (бадкорон). мешумурдем, акнун намебинем?

Ононро ба масхара мегирифтем. Оё аз назарҳо дур мондаанд?»

Ин баҳсу ҷидоли аҳли ҷаҳаннам бо якдигар чизест, ки ба ҳақиқат воқеъ шавад.

Бигӯ: «Фақат ҳамин аст, ки ман бимдиҳандае ҳастам ва ҳеҷ худое ғайри Худои яктои каҳҳор нест.

Он пирӯзманду бахшоянда, Парвардигори осмонҳову замин ва ҳар чӣ миёни онҳост».

Бигӯ: «Ин хабаре бузург аст,

ки шумо аз он рӯй мегардонед,

Ҳангоме ки бо якдигар ҷидол (баҳс) мекарданд, ман хабаре аз сокинони олами боло надоштам.

Танҳо аз он рӯй ба ман ваҳй мешавад, ки бимдиҳандае равшангар ҳастам».

Парвардигорат ба фариштагон гуфт: «Ман башареро аз гил меофаринам.

Чун тамомаш кардам ва дар он аз рӯҳи худ дамидам, ҳама саҷдааш кунед!»

Ҳама фариштагон саҷда карданд,

Ғайри Иблис, ки саркашӣ карду аз кофирон шуд.

Гуфт: «Эй Иблис, чӣ чиз туро аз саҷда кардан дар баробари он чӣ Ман бо ду дасти худ офаридаам, манъ кард? Оё бузургӣ намудӣ ё мақоме арҷманд доштӣ?»

Гуфт: «Ман аз ӯ беҳтарам. Маро аз оташ офаридаи ва ӯро аз гил».

Гуфт: «Аз ин ҷо берун шав, ки ту рондашудаӣ.

Ва то рӯзи қиёмат лаънати Ман бар туст».

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро то рӯзе, ки аз нав зинда шаванд, мӯҳлат деҳ»

Гуфт: «Ту аз мӯҳлатёфтагонӣ,

то он рӯзи муъайяни маълум».

Гуфт: «Ба иззати Ту савганд, ки ҳамагонро гумроҳ кунам,

ғайри онҳо, ки аз бандагони мухлиси Ту бошанд».

Гуфт: «Ҳақ аст ва он чӣ мегӯям, рост аст,

ки ҷаҳаннамро аз туву аз ҳамаи пайравонат пур кунам».

Бигӯ: «Ман аз шумо музде наметалабам ва нестам аз онон, ки ба дурӯғ чизе бар худ мебофанд».

Ва ии ғайри панде барои мардуми ҷаҳон нест.

Ва ту баъд аз ин аз хабари он огох хоҳӣ шуд!

Нозил шудани ин китоб аз ҷониби Худои пирӯзманди ҳаким аст.

Мо ин китобро ба ростӣ бар ту нозил кардем (фиристодем). Пас Худоро бипараст ва дини худ барои Ӯ холис гардон!

Огоҳ бош, ки дини холис аз они Худост ва онон, ки ғайри Ӯ дигареро ба худои гирифтанд, гуфтанд: «Инонро аз он рӯ мепарастем, то василаи наздикии мо ба Худои якто шаванд. Ва Худо дар он чӣ ихтилоф мекунанд, миёнашон ҳукм хоҳад кард. Худо онро, ки дурӯғгӯву носипос бошад, ҳидоят намекунад.

Агар Худо мехост, ки барои худ фарзанде баргирад, аз миёни махлуқоти худ ҳар чиро, ки мехост, интихоб мекард. Пок аст. Ӯст Худои яктои қаҳҳор!

Осмонҳову заминро ба ҳақ биёфарид. Шабро бар рӯз дохил мекунад ва рӯзро бар шаб. Ва офтобу моҳро ром гардонид ва ҳар як то замоне муъайян дар ҳаракатанд. Огоҳ бош, ки Ӯст пирӯзманду омурзанда!

Шуморо аз як тан биёфарид. Ва аз он як тан занашро офарид. Ва бароятон аз чорпоён ҳашт чуфт биёфарид. Шуморо дар шиками модаратон дар чанд марҳала дар даруни торикиҳои сегона офариниш бахшид. Ин аст Худои якто, Парвардигори шумо. Фармонравоӣ аз они Ӯст. Худое ҷуз Ӯ нест. Пас чӣ гуна рӯйгардонатон месозанд?

Агар носипосӣ кунед, Худо аз шумо беҳоҷат аст ва носипосиро (ношукриро) барои бандагонаш намеписандад. Меписандад, ки сипосгузор бошед. Ва ҳеҷ кас бори гуноҳи дигареро бар душ намекашад. Бозгашти ҳамаи шумо назди Парвардигоратон аст. Ӯ шуморо аз корҳое, ки мекардаед, огоҳ мекунад, Ӯ ба он чӣ дар дилҳо мегузарад, огоҳ аст.

Чун ба одамӣ дарду ранҷе бирасад, ба Парвардигораш рӯй меоварад ва Ӯро мехонад. Он гоҳ чун ба ӯ неъмате бахшад, ҳамаи он дуъоҳоро, ки пеш аз ин карда буд, аз ёд мебарад ва барои Худо ҳамтоёне қарор медиҳад, то мардумро аз тариқи Ӯ гумроҳ кунанд. Бигӯ: «Андаке аз куфрат баҳраманд шав, ки ту аз дӯзахиён хоҳӣ буд!»

Оё он кас, ки дар ҳамаи соъати шаб ба ибодат пардохта ё дар суҷуд аст ё дар қиём ва аз охират бимнок аст ва ба раҳмати Парвардигораш умедвор аст, бо он ки чунин нест, яксон аст? Бигӯ: «Оё онҳое, ки медонанд бо онҳое, ки намедонанд, баробаранд?» Танҳо хирадмандон панд мегиранд.

Бигӯ: «Эй бандагони Ман, ки имон овардаед, аз Парвардигоратон битарсед. Барои онон, ки дар ҳаёти инҷаҳонӣ некӣ кардаанд, подоши (ҷазои) нек аст. Ва замини Худо паҳновар аст. Музди собирон беҳисобу комил адо мешавад!»

Бигӯ: «Ман амр шудаам, ки Худоро бипарастам ва барои Ӯ дар дин ихлос кунам.

Ва маро фармудаанд, ки нахустини мусалмонон бошам».

Бигӯ: «Агар Парвардигорамро нофармонӣ кунам, аз азоби он рӯзи бузург метарсам».

Бигӯ: «Худоро мепарастам ва барои Ӯ дар дини худ ихлос меварзам.

Бипарастед ҳар чизи дигареро ҷуз Ӯ». Бигӯ: «Зиёнкунандагон касоне ҳастанд, ки дар рӯзи қиёмат худ ва хонадонашонро аз даст бидиҳанд. Бахуш бошед, ки ин зиёне ошкор аст.

Болои сарашон табақоти оташ аст ва дар зери пояшон табақоти оташ». Ин чизест, ки Худо бандагони худро бо он метарсонад. Пас, эй бандагони Ман, аз Ман битарсед!

Ва касонеро, ки аз парастиши бутон парҳез кардаанд ва ба Худо рӯй овардаан. д, башорат (хабари хуш) аст. Пас бандагони Маро башорат деҳ:

он касоне, ки ба сухан гӯш медиҳанд ва аз беҳтарини он пайравӣ мекунанд, онҳоянд касоне, ки Худо ҳидояташон карда ва онҳо хирадмандонанд.

Оё касеро, ки ҳукми азоб бар ӯ бароварда шуда, ту метавонӣ ӯро, ки дар оташ аст, бираҳонӣ?

Аммо барои онон, ки аз Худо метарсанд, ғурфаҳоест (иморатҳоест) бар болои ҳам сохта, ки аз зерашон ҷӯйборон равон аст. Ин ваъдаи Худост ва Худо ваъдаи худ хилоф нахоҳад кард!

Оё надидаӣ, ки Худо аз осмон борон фиристод ва онро чун чашмасорҳое дар замин равон гардонид, он гоҳ ба он киштаҳои рангоранг бирӯёнид, сипас ҳама хушк мешаванд ва мебинӣ, ки зард шудаанд, он гоҳ хурдашон месозад? Албатта хирадмандонро дар он пандест!

Оё касе, ки Худо дилашро бар рӯи ислом кушод ва ӯ дар партави нури Парвардигораш ҷой дорад, ҳамонанди касест, ки имон надорад? Пас вой бар сахтдилоне, ки ёди Худо дар дилҳояшон роҳ надорад, ки дар гумроҳии ошкор ҳастанд.

Худо беҳтарин суханро нозил кардааст. Китобе муташобеҳ ва дуто-дуто, ки аз тиловати он касонеро, ки аз Парвардигорашон метарсанд, аз тарс тан биларзад. Сипас тану ҷонашон ба ёди Худо биёромад. Ин роҳи Худост, ки ҳар киро бихоҳад, ба он роҳнамоӣ мекунад ва ҳар киро Худо гумроҳ кунад, ӯро ҳеҷ роҳнамое нахоҳад буд!

Оё он кас, ки дар рӯзи қиёмат бо чеҳраи худ азоби сахти қиёматро аз худ бозмедорад, монанди касест ки биҳиштист? Ба ситамкорон гуфта мешавад: «Ба кайфари (ҷазои) корҳое, ки мекардаед, азобро бичасшед!»

Пешиниёнашон дурӯғ бароварданд ва азоб аз ҷое, ки намедонистанд, бар сарашон расид.

Худо дар ин ҷаҳон расвояшон сохт, вале агар бидонанд, азоби охират бузургтар аст.

Мо дар ни Қуръон барои мардум ҳар гуна мисоле овардем, шояд панд гиранд.

Қуръоне ба забони арабӣ бе ҳеҷ (нуқсону) каҷӣ. Шояд парҳезгорӣ кунанд,

Худо масале мезанад: «Мардеро, ки чанд тан дар ӯ шариканд ва бар сари ӯ ихтилоф доранд. Ва марде, ки танҳо аз они яке бошад. Оё ин ду бо ҳам баробаранд? Шукру сипос Худоро. На, бештарашон намедонанд.

Ту мемирӣ ва онҳо низ мемиранд.

Сипас ҳама дар рӯзи қиёмат назди Парвардигоратон бо якдигар ҳусумат хоҳед кард.