Касоне, ки ба дидори Мо умед надоранд, гуфтанд: «Чаро фариштагон бар мо намефароянд? Ё чаро Парвардигори худро намебинем?» Ба ростӣ, ки худро бузург шумурданд ва саркашӣ карданд, саркашие бузург.

Рӯзе, ки фариштагонро бубинанд, дар он рӯз гунаҳкоронро ҳеҷ хушхабаре надиҳанд ва ба инҳо гӯянд: «Хушхабар бар шумо ҳаром аст!»

З Ва ба аъмоле, ки кардаанд, қасд кунем ва ҳамаро чун зарроти хок барбод диҳем.

Аҳли биҳишт дар ин рӯз дар беҳтарин ҷойгоҳ ва беҳтарин макон барои оромиш ҳастанд,

Рӯзе, ки осмон бо абрҳо мешикофад ва фариштагон бар замин поён фиристода шаванд,

фармонравоӣ дар он рӯз, ба ростӣ, аз они Худои раҳмон аст. Ва барои кофирон рӯзе душвор хоҳад буд.

Рӯзе, ки кофир дастони худро ба дандон газад ва гӯяд: «Эй кош, роҳеро, ки расул дар пеш гирифта буд дар роҳ гирифта будам.

Вой бар ман, кош фалонро дӯст намегирифтам;

бо он ки Қуръон барои ман нозил шуда буд, маро аз пайравиаш бозмедошт. Ва ин шайтон ҳамеша одамиро хору танҳо мегузорад.

Паёмбар гуфт: «Эй Парвардигори ман қавми ман тарки Қуръон гуфтанд!»

Инчунин ҳар паёмбареро аз миёни кофирон душмане падид овардем. Ва Парвардигори ту барои роҳнамоиву ёрии ту кофист!

Кофирон гуфтанд: «Чаро ин Қуръон ба якбора бар ӯ нозил намешавад?» Барои он аст, ки дили туро ба он устуворӣ диҳем ва онро ба оҳистагиву тартиб хонем.

Ҳар мисоле барои ту биёваранд, албатта ҷавобашро ба ростӣ ва некӯтарин баён биёварем.

Касонеро, ки аз рӯй мекашанду дар ҷаҳаннам ҷамъ меоваранд, ба ҷойгоҳ бадтару ба роҳ гумгаштатаранд.

Ба Мӯсо китоб додем ва бародараш Ҳорунро мададгораш сохтем.

Ва гуфтем: «Назди мардуме, ки оёти Моро дурӯғ баровардаанд, биравед». Ва он қавмро ба сахтӣ ҳалок кардем.

Қавми Нӯҳро, чун паёмбаронро дурӯғ бароварданд, ғарк кардем ва онҳоро барои мардум ибрате сохтем. Ва барои ситамкорон азобе дардовар омода кардаем

ва Одро ва Самудро ва асҳоби Рассро ва наслҳои бисёреро, ки миёни онҳо буданд, ҳалок кардем.

Ва барои ҳама мисолҳое овардем ва ҳамаро несту нобуд сохтем.

Ва бар деҳае, ки бар он борони азоб борида будем, гузар мекарданд. Оё онро намедиданд? Оре, ба қиёмат умед надоштанд.

Чун туро диданд, масхараат карданд, ки оё ин аст он паёмбаре, ки Худо бар мо фиристода аст?

Агар бар худоёнамон устувор намеистодем, наздиқ буд, ки моро аз парастишашон гумроҳ кунад. Чун азобро бубинанд, хоҳанд донист чӣ касе гумроҳтар будааст.

Оё он касро, ки ҳавои нафсро ба худоӣ гирифта буд, дидӣ? Оё ту зомини ӯ ҳастӣ?

Ё гумон кардаӣ, ки бештаринашон мешунаванду мефаҳманд? Инҳо чун чорпоёне ҳастанд, балки аз чорпоён ҳам гумроҳтаранд.

Надидаӣ, ки Парвардигори ту чӣ гуна сояро мекашад? Агар мехост, дар як ҷо сокинаш мегардонд. Он гоҳ офтобро бар ӯ далел гардонидем.

Сипас баргиркфтемаш, гирифтане андак-андак.

Ӯст, ки шабро пӯшиши шумо кард ва хобро оромишатон ва рӯзро замони бархостанатон.

Ӯст, ки пешопеши раҳмати худ бодҳоро ба мужда додан фиристод. Ва аз осмон обе пок нозил кардем,

то сарзамини мурдаро ба он ҳаёт бахшем ва чорпоён ва мардуми бисёреро, ки офаридаем, аз он об диҳем.

Ва то ба тафаккур пардозанд, боронро миёнашон тақсим кардем. Вале бештари мардум носипосӣ карданд!

Агар мехостем, ба ҳар деҳае бимдиҳандае мефиристодем.

Ба кофирон итоъат макун ва ба ҳукми Худо бо онҳо чиҳод кун, чиҳоде бузург!

Ӯст, ки ду дарё ба ҳам биёмехт — яке ширину гуворо ва дигаре шӯробе сахт газанда. Ва миёни он ду мрнеъае ва садде устувор қарор дод.

Ӯст, ки одамиро аз об биёфарид ва ӯро насабу пайванд сохт ва Парвардигори ту ба ин корҳо тавоност!

Ғайри Худои якто чизҳоеро мепарастанд, ки ба онҳо на нафъ медиҳад ва на зиён. Ва кофир ҳамеша ёрирасони мухолифони Парвардигори худ. аст.

Мо туро фиристодем, барои он ки хушхабар диҳӣ ва битарсонӣ.

Бигӯ: «Ман аз шумо ҳеҷ музде наметалабам лекин ҳарки хоҳад, ба суй Парвардигораш роҳе биёбад».

Ва бар Он зиндае, ки намемирад, таваккал кун ва ба ситоиши Ӯ тасбеҳ гӯй ва Ӯ худ барои огоҳӣ аз гуноҳони бандагонаш кофист,

он, ки осмонҳову замин ва ҳар чиро дар миёни онҳост, дар шаш рӯз биёфарид, он гоҳ ба арш пардохт. Ӯст Худои раҳмон ва дар бораи Ӯ аз касе бипурс, ки огоҳ бошад.

Ва чун ба онон гуфта шуд, ки Раҳмонро саҷда кунед, гуфтанд: «Раҳмон кист? Оё бар ҳар кас, ки ту фармон медиҳӣ, саҷда кунем?» Ва бар нафраташон афзуда шуд. (Саҷда).

Бузургу бузургвор аст он касе, ки дар осмон бурҷҳо биёфарид ва дар онҳо чароғеву моҳе тобон падид овард.

Ва Ӯст, ки шабу рӯзро барои касоне, ки мехоҳанд ибрат гиранд, ё шукргузорӣ кунанд, аз паи ҳам қарор дод.

Бандагони Худои раҳмон касоне ҳастанд, ки дар рӯи замин ба фурӯтанӣ роҳ мераванд. Ва чун ҷоҳилон ононро хитоб кунанд, ба мулоимӣ сухан гӯянд.

Ва онон, ки шабро дар саҷда ё дар қиём барои Парвардигорашон рӯз мекунанд.

Ва онон, ки мегӯянд: «Эй Парвардигори мо, азоби ҷаҳаннамро аз мо бигардон, зеро азоби ҷаҳаннам азобест доим!

"Ҷаҳаннам бад кароргоҳу бад маконест».

Ва онон, ки чун нафақа мекунанд, исроф намекунанд ва хасисӣ намекунанд, балки миёни ин ду роҳи миёнаро мегиранд.

Ва онон, ки бо Худои якто худои дигаре намегиранд ва касеро, ки Худо куштанашро ҳаром карда, ба ғайри ҳақ намекушанд ва зино намекунанд. Ва ҳар кӣ ин корҳо кунад, уқубати гуноҳи худро мебинад.

Азобаш дар рӯзи қиёмат музоъаф (дучандон) мешавад ва то абад ба хори дар он азоб хоҳад буд,

ғайри он касон, ки тавба кунанд ва имон оваранд ва корҳои шоиста кунанд. Худо гуноҳонашонро ба некиҳо мубаддал мекунад ва Худо бахшояндаву меҳрубон аст!

Ва ҳар кӣ тавба кунад ва кори шоиста кунад, ба шоистагӣ назди Худо бозгардад.

Ва онон, ки ба дурӯғ шоҳидӣ намедиҳанд ва чун бар нописандӣ бигзаранд, ба шитоб аз он дурӣ меҷӯянд.

Ва онон, ки чун ба оёти Парвардигорашон пандашон диҳанд, дар баробари он чун карону кӯрон набошанд.

Ва онон, ки мегӯянд: «Эй Парвардигори мо, аз ҳамсарону фарзандонамон дилҳои моро шод дор ва моро пешвон! парҳезгорон гардон!»

Инҳо ҳамон касонанд, ки ба хотири сабре, ки таҳаммул кардаанд, ғурфаҳои биҳиштро музд ёбанд ва дар он ҷо ба дуруду саломашон бинавозанд.

Ҷовидона дар он ҷо бошанд. Чӣ некӯ қароргоҳу маконест!

Бигӯ: «Агар дуъо (ву илтиҷо)-и шумо намебуд, Парвардигори ман ба шумо қадрдоние намекард. Дар ҳақиқат шумо дурӯғ кардаед ва ҷазоатон ҳамроҳатон хоҳад буд».

То, син, мим.

Инҳост оёти ин китоби равшан(-у фаҳмо)

Шояд аз ин, ки имон намеоваранд, худро ҳалок созӣ.

Агар бихоҳем, аз осмон барояшон мӯъҷизае нозил мекунем, ки дар баробари он ба фармонбарӣ сар фуруд оваранд.

Барояшон ҳар сухани тозае аз Худои раҳмон нозил шавад, албатта аз он рӯгардонӣ мекунанд.

Пас дурӯғ бароварданд. Ба зуди хабари он чизҳое, ки масхарааш мекарданд, ба онҳо бирасад.

Оё ба замин нанигаристаанд, ки чӣ қадар аз ҳар гуна гиёҳони некӯ дар он рӯёнидаем.

Дар ин ибратест, вале бештарашон мӯъмин набудаанд.

Ба ростӣ Парвардигори ту пирӯзманду меҳрубон аст!

Ва Парвардигорат Мӯсоро нидо до, д, ки: эй Мӯсо, ба сӯи он мардуми ситамгор бирав:

қавми Фиръавн. Оё намехоҳанд парҳезгор шаванд?

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, метарсам, ки дурӯғгӯям хонанд.

Ва дили ман танг гардад ва забонам кушода нашавад. Ҳорунро пайғамбарӣ деҳ!

Ва бар ман ба гуноҳе даъвое доранд, метарсам, ки маро бикушанд».

Гуфт: «Ҳаргиз, оёти Маро ҳар ду назди онҳо бибаред, Мо низ бо шумо ҳастем ва гӯшкунандаем.

Пас назди Фиръавн равед ва бигӯед: «Мо расули Парвардигори ҷаҳониён ҳастем,

ки банӣ-Исроилро бо мо бифиристӣ».

Гуфт: «Оё ба ҳангоми кӯдакӣ назди худ парваришат надодем ва ту чанд сол аз умратро дар миёни мо нагузаронидӣ?

Ва он корро, ки аз ту оар зад, накардаӣ? Пас ту кофири неъматӣ».

Гуфт: «Он вақт, ки чунон кардам, аз хатокорон будам.

Ва чун аз шумо тарсидам, гурехтам. Вале Парвардигори мам ба ман паёмбарӣ дод ва маро дар шумори паёмбарон овард.

Ва миннати ин неъматро бар ман мекунӣ, ки банӣ-Исроилро ғулом сохтаӣ?»

Фиръавн гуфт: «Парвардигори ҷаҳониён чист?»

Гуфт: «Агар ба яқин мепазиред, Парвардигори осмонҳову замин ва ҳар чӣ миёни онҳост»,

Ба онон, ки дар атрофаш буданд, гуфт: «Оё нашунидед?»

Гуфт; «Парвардпгори шумо ва Парвардигори падарони аввалини шумо».

Фиръазн гуфт: «Ин паёмбаре, ки бар шумо фиристода шуда, девона аст».

Гуфт: «Ӯст Парвардигори машрику мағриб ва ҳар чӣ миёни он дӯст, агар ақл кунед».

Фиръавн гуфт: «Агар ба ҷои ман каси дигареро ба худои гири, ба зиндонат меафканам».

Гуфт: «Ҳатто агар мӯъҷизае равшан барои ту оварда бошам?»

Гуфт; Агар рост мегӯӣ, онро биёвар».

Асояшро партофт. Ба ошкоро аждаҳое шуд.

Ва дасташро берун овард. Дар назари бинандагон сафед менамуд.

Ба бузургони қавмаш, ки канораш буданд, гуфт: «Ин мард ҷодугаре доност.

Мехоҳад ба ҷодуи. худ шуморо аз сарзаминатон берун кунад. Чӣ раъй медиҳед?»

Гуфтанд: «Аз ӯ ва ба бародараш мӯҳлат бихоҳ ва касон ба шаҳрҳо бифирист,

то ҳар ҷодугари доноеро, ки ҳаёт, назди ту биёранд».

Ҷодугаронро дар рӯзе муъайян ба ваъдагоҳ оварданд.

Ва мардумро гуфтанд: «Оё шумо низ ҷамъ меоед?

То агар ҷодугарон пирӯз омаданд, ҳама ба онҳо пайравӣ кунем!»

Чун ҷодугарон омаданд, ба Фиръавн гуфтанд: «Оё агар мо пирӯз шавем, моро музде хоҳад буд?»

Гуфт: «Оре, ҳама аз наздиконам хоҳед буд».

Мӯсо ба онҳо гуфт: «Ҳар чӣ мехоҳед, партофтан, бипартоед!»

Онон ресмонҳову чубҳои худ бияфканданд ва гуфтанд: «Ба иззати Фиръавн, ки мо пирӯз шудем!»

Ва Мӯсо асояшро партофт. Ногоҳ ҳамаи он дурӯғҳоеро, ки сохта буданд, фурӯ бурд.

Ҷодугарон ба саҷда афтоданд.

Гуфтанд: «Ба Парвардигори ҷаҳониён имон овардем,

Парвардигори Мӯсо ва Ҳорун!»

Гуфт: «Оё пеш аз он, ки шуморо рухсат диҳам, имон овардед? Албатта он мард бузурги шумост, ки шуморо ҷоду омӯхтааст. Хоҳед дид. Акнун дастҳову поҳоятонро аз чапу рост хоҳам бурид ва ҳамаатонро бар дор хоҳам кард!»

Гуфтанд: «Боке нест, мо назди Парвардигорамон бозмегардем.

Мо умед медорем, ки Парвардигорамон хатоҳои моро бубахшад, ки мо нахустин касоне ҳастем, ки имон овардем».

Ва ба Мӯсо ваҳй кардем, ки шабҳангом бандагони Маро берун бибар, ки аз паи шумо биёянд.

Ва Фиръавн ҷамъоварандагони сипоҳро ба шаҳрҳо фиристод.

ки инҳо гурӯҳе андаканд

ва моро ба хашм овардаанд

ва мо ҳамагӣ омодаи ҷангем.

Пас онҳоро аз борҳову чашмасорҳо берун кардем

ва аз ганҷҳову хонаҳои некӯ,

ба ин тарз ҳамаро ба банӣ-Исроил вогузоштем

Фиръавниён ба ҳангоми баромадани офтоб аз паи онҳо рафтанд.

Чун он ду гурӯҳ якдигарро диданд, ёрони Мӯсо гуфтанд: «Гирифтор омадем!»

Гуфт: «Ҳаргиз, Парвардигори ман бо ман аст ва маро роҳ хоҳад нишон дод».

Пас ба Мӯсо ваҳй кардем, ки асоятро ба дарё бизан. Дарё бишикофт ва ҳар пора чун кӯҳе азим гашт.

Ва он гурӯҳи дигарро низ ба дарё расонидем.

Мӯсо ва ҳамаи ҳамроҳонашро наҷот додем.

Ва он дигаронро ғарк сохтем.

Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наоварданд!

Албатта Парвардигори ту пирӯзманду бахшанда аст!

Ва достони Иброҳимро барояшон тиловат кун!

Он гоҳ ки ба падару қавми худ гуфт: «Чӣ мепарастед?»

Гуфтачкд: «Бутонеро мепарастем ва муқими остонашон ҳастем».

Гуфт: «Оё вақте онҳоро мехонед, садоятонро мешунаванд?

Ё барои шумо фоидаву зиёне доранд?»

Гуфтанд: «На, падаронамонро дидаем, ки чунин мекардаанд».

Гуфт: Оё медонед, ки чӣ мепарастидаед

шумо ва падаронатон?

Онҳо душманони мананд, вале Парвардигори ҷаҳониён дӯсти ман аст.

Он, ки маро биёфарида, сипас роҳнамоиям мекунад

ва он, ки ба ман таъом медиҳад ва маро об медиҳад.

ва чун бемор шавам, шифоям мебахшад

ва он, ки маро мемиронад ва сипас зинда мекунад

ва он, ки умед медорам, ки дар рӯзи қиёмат хатоямро бибахшояд.

Эй Парвардигори ман, маро ҳикмат бахш ва маро ба шоистагон бипайванд.

Ва зикри неки маро дар даҳони ояндагон андоз

ва маро аз ворисони биҳишти пурнеъмат қарор деҳ

ва падарамро биёмурз, ки аз гумроҳон аст

ва дар рӯзи қиёмат маро расво масоз,

рӯзе, ки на мол нафъ медиҳад ва на фарзандон,

ғайри он кас, ки бо қалбе покиза аз ширк ба назди Худо биёяд!»

Ва биҳиштро барои парҳезгорон наздик оранд.

Ва ҷаҳаннамро дар назари кофирон ошкор кунанд.

Ба онҳо гӯянд: Чизҳое, ки ба ҷои Худои якто мепарастидед, куҷоянд?

Оё ёриатон мекунанд, ё худ ёрӣ меҷӯянд?»

Онҳо ва кофиронро сармагун дар ҷаҳаннам андозанд

ва ҳамаи лашкари Иблисро.

Ва дар ҳоле, ки дар ҷаҳаннам бо якдигар ҳусумат мекунанду, мегӯянд:

«Ба Худо савганд, ки мо дар гумроҳии ошкор будем,

он гоҳ ки шуморо бо Парвардигори ҷаҳониён баробар медонистем.

Ва моро бадкорон гумроҳ сохтанд

ва акнун моро шафеъоне (халоскунандаҳое) нест

ва моро дӯсти меҳрубоне нест.

Кош бори дигар ба дунё бозгардем, то аз мӯъминон гардем».

Дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд.

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!

Қавми Нӯҳ паёмбаронро дурӯғ барозарданд.

Он гоҳ ки бародарашон Нӯҳ ба онҳо гуфт: «Оё наметарсед?

Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.

Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед.

Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст.

Пас аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!»

Гуфтанд: «Оё ба ту имон биёварем ва ҳол он ки камбағалон пайрави ту ҳастанд?»

Гуфт: «Дониши ман ба корҳое, ки мекунанд, намерасад.

Агар мефаҳмед, ҳисобаш танҳо бо Парвардигори ман аст.

Ва ман мӯъминонро дур намекунам.

Бимдиҳандае ошкор ҳастам».

Гуфтанд: «Эй Нӯҳ агар бас накунӣ, сангсор мешавӣ».

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, қавми ман маро дурӯғ мебароранд.

Миёни ману онҳо роҳе баркушой ва марову мӯъминони ҳамроҳи маро наҷот бидеҳ».

Ӯ ва ҳамроҳонашро дар он киштии пур наҷот додем.

Ва боқиро ғарк, кардем.

Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд.

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!

Қавми Од паёмбаронро такзиб карданд (дурӯғ бароварданд).

Он гоҳ, ки бародарашон Ҳуд гуфт: «Оё наметарсед?

Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.

Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед.

Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст.

Оё бар сари ҳар баландӣ ба беҳудагӣ биное баланд месозед?

Ва бад-ин пиндор, ки ҳамеша зиндаед, қасрхое бино мекунед?

Ва ҳар гоҳ интиқом гиред, чун бераҳмон интиқом мегиред?

Пас аз Худо битарсед ва аз ман итоъат кунед.

Ва битарсед аз он Худое, ки он чиро, ки медонед, ба шумо ато кардааст.

Ва ба шумо чорпоёну фарзандон ато кардааст.

ва боғҳову чашмасорон.

Ман аз азоби рӯзе бузург бар шумо бимнокам».

Гуфтанд: «Барюй мо яксон аст, ки моро панд диҳӣ ё панд надиҳӣ.

Инҳо ҷуз ҳамон дурӯғу найранги пешиниён нест.

Ва мо азоб нахоҳем шуд».

Пас дурӯғаш бароварданд ва Мо ононро ҳалок кардем. Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд!

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!

Қавми Самуд паёмбаронро дурӯғ бароварданд,

Он гоҳ ки бародарашон Солеҳ гуфт: «Оё наметарсед?

Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.

Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!

Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст!

Оё пиндоред, ки шуморо дар ин неъматҳо эмин раҳо мекунанд?

Дар боғҳову чашмасорҳо?

Ва киштзорҳову наҳлҳо (хурмозорҳо) бо он шукуфаҳои нарму латиф?

Ва шодмон дар кӯҳҳо хонаҳое метарошед?

Пас аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!

Ва фармони ин исрофкоронро қабул накунед.

Инҳо, ки дар замин фасод мекунанд ва ислоҳ намекунанд».

Гуфтанд: «Ғайри ин нест, ки туро ҷоду кардаанд.

Ту низ башаре монанди мо ҳастӣ. Агар рост мегӯӣ, нишонае биёвар».

Гуфт: «Ин модашутури ман аст. Як рӯз об хӯрдан ҳаққи ӯ бошад ва як рӯз ҳаққи шумо.

Ба он осебе нарасонед, ки азоби рӯзе бузург шуморо фурӯ мегирад».

Онро куштанд ва пушаймон шуданд.

Пас азоб онҳоро фурӯ гирифт., Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд.

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!

Қавми Лут паёмбаронро дурӯғ бароварданд.

Он гоҳ, ки бародарашон Лут гуфт: «Оё наметарсед?

Мам барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.

Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!

Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯхдаи Парвардигори ҷаҳониён аст!

Чаро аз миёни мардуми ҷаҳон бо мардон меомезед?

Ва ҳамсаронеро, ки Парвардигоратон бароятон офаридааст, тарк мегӯед? На, шумо мардуме таҷовузкор ҳастед!»

Гуфтанд: «Эй Лут, агар бас накунӣ, аз шаҳр берунат мекунем».

Гуфт: «Ман бо кори шумо душманам.

Эй Парвардигори ман, маро ва касонамро аз оқибати амале, ки мекунанд, наҷот бахш!»

Ӯ ва ҳамаи касонашро наҷот додем,

ғайри пиразане, ки хост бимонад.

Сипас дигаронро ҳалок кардем,

бар онҳо бороне боронидем ва чӣ бад буд борони таҳдидшудагон!

Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд.

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!

Мардуми Айка паёмбаронро дурӯғ бароварданд.

Он гоҳ ки Шуъайб ба онҳо гуфт: «Оё аз Худо наметарсед?

Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.

Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!

Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст.

Паймонаро (зарфи ченкуниро) тамом бипардозед ва камфурӯшӣ макунед.

Ва бо тарозуи дуруст вазн кунед.

Ба мардум кам мадиҳед ва бебокона дар замин фасод макунед.

Аз он кас, ки шумо ва офаридагони пеш аз шуморо офаридааст, битарсед».

Гуфтанд: «Ғайри ин нест, ки туро ҷоду кардаанд.

Ту низ инсоне монанди мо ҳастӣ ва мепиндорем, ки дурӯғ мегӯӣ.

Агар рост мегӯӣ, порае аз осмонро бар сари мо андоз».

Гуфт: «Парвардигори ман ба коро, ки мекунед, донотар аст».

Пас дурӯғаш бароварданд ва дар он рӯзи абрӣ азоб ононро фурӯ гирифг. Ва он азоби рӯзе бузург буд!

Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд.

Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст.

Ва ин китоб нозилшуда аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён аст.

Онро рӯҳуламин нозил кардааст

бар дили ту, то аз бимдиҳандагон бошӣ,

ба забони арабии равшан.

Ва он дар навиштаҳои пешиниён низ ҳаст.

Оё ин нишона бар онҳо басанда нест, ки уламои банӣ-Исроил аз он огоҳанд?

Агар онро бар яке аз аҷамон (ғайри арабҳо) нозил карда будем

ва барояшон онро мехонд, ба он имон намеоварданд,

Ба ин тарз Қуръонро дар дилҳои гунаҳкорон роҳ додем.

Ба он имон намеоваранд то азоби дардоварро бубинанд.

Ва он азоб ногаҳон ва бехабар бар онон фурӯд меояд.

Мегӯянд: «Оё моро мӯҳлате хоҳанд дод?»

Оё ба азоби мо мешитобанд?

Дидӣ, ки ҳарчанд солҳо баҳрамандашон сохтем,

боз ҳам азобе, ки ба онҳо ваъда шуда буд, бар сарашон омад.

Он баҳрамандиҳо ба ҳолашон нафъ накард?

Мо ҳеҷ деҳаеро ҳалок накардем, ҷуз он, ки барояшон бимдиҳандагоне буданд,

то пандашон диҳанд. Зеро мо ситамкор нестем.

Ва ин Қуръонро шайтонҳо нозил накардаанд.

Онон на лоиқи ин коранд ва на тавони он доранд.

Шайтонҳоро аз шунидани ваҳй дур доштаанд.

Пас бо Худои якто худои дигареро махон, то мабод дар шумори азобшавандагон дароӣ.

Хешовандони наздикатро битарсон.

Дар баробари ҳар як аз мӯъминон, ки ба ту пайравӣ мекунад, хоксору нарм бош!

Ва агар бар ту нофармони карданд, бигӯ: «Ман аз корҳои шумо безорам!»

Ва бар Худои пирӯзманду меҳрубон таваккал кун.

Он, ки туро мебинад, он гоҳ, ки бармехезӣ

ва намоз хонданатро бо дигар намозгузорон мебинад.

Албатта Ӯст шунавои доно!

Оё шуморо огоҳ кунам, ки шайтонҳо ба назди киҳо меоянд?

Бар ҳар дурӯғгӯи гунаҳкор меоянд.

Гӯш медиҳанд ва бештаринашон дурӯғгӯёнанд.

Ва гумроҳон аз паи шоирон мераванд.

Оё надидаӣ, ки шоирон дар ҳар водие саргаштаанд?

Ва чизҳо мегӯянд, ки худ амал намекунанд?

Ғайри онҳо, ки имон оварданд ва корҳои шоиста карданд ва Худоро фаровон ёд карданд ва чун мавриди ситам воқеъ шуданд, интиқом гирифтанд. Ва ситамкорон ба зуди хоҳанд донист, ки ба чӣ маконе бозмегарданд.

То, син. Ин аст оёти Қуръон ва китоби равшангар.

Раҳнамун ва хушхабарест барои мӯъминон:

онон, ки намоз мегузоранд ва закот медиҳанд ва ба рӯзи қиёмат яқин доранд.

Амалҳои онҳоеро, ки ба охират имон надоранд, дар дар назарашон биёростем. Аз ин рӯй саргашта мондаанд.

Онҳо ҳамон касонанд, ки азоби сахт аз они онҳост ва дар охират зиёнкортаранд.

Ту касе ҳастӣ, ки Қуръон аз ҷониби Худои ҳакиму доно ба ту нозил мешавад.

Мӯсо ба хонаводаи худ гуфт: «Ман аз дур оташе дидам, ба зудӣ, ки аз он бароятон хабаре биёварам ё пораи оташе. Шояд гарм шавед».

Чун ба оташ расид, садояш доданд, ки баракат дода шуда он, ки даруни оташ аст ва он, ки дар канори он аст. Ва пок аст Худои якто, он Парвардигори ҷаҳониён!

«Эй Мӯсо, Ман Худои ғолибу ҳаким ҳастам.

Асоятро бияфкан!»; Чун дидаш, ки монанди море меҷунбад, гурезон бозгашт ва ба ақиб нанигарист. «Эй Мӯсо, матарс. Паёмбарон набояд, ки дар назди ман битарсанд,

ғайри касе, ки гуноҳе карда бошад ва пас аз бадкорӣ некӯкор шавад. Зеро Ман бахшояндаву меҳрубонам!

Дастатро дар гиребон бибар, то бе ҳеҷ осебе сафед берун ояд. Бо нӯҳ нишона назди Фиръавн ва қавмаш бирав, ки мардуме фосиқанд».

Чун нишонаҳои равшани Моро диданд, гуфтанд: «Ин ҷодуе ошкор аст!»

Бо он, ки дар дил ба он яқин оварда буданд, вале аз рӯи ситаму бартариҷӯӣ инкораш карданд. Пас бингар, ки оқибати табаҳкорон чӣ гуна бувад!

Мо ба Довуду Сулаймон дониш додем. Гуфтанд: «Шукр Худоро аст, ки моро бар бисёре аз бандагони мӯъмини худ бартарӣ дод!»

Ва Сулаймон вориси Довуд шуд ва гуфт: «Эй мардум, ба мо забони мурғон омӯхтанд ва аз ҳар неъмате ато карданд. Ва ин иноятест ошкор!»

Сипоҳиёни Сулаймон аз ҷинну одами ва парранда гирд омаданд ва онҳо ба саф мерафтанд.

То ба водии мӯрчагон расиданд. Мӯрчае гуфт: «Эй мӯрчагон, ба лонаҳои худ дароед, то Сулаймону лашкариёнаш шуморо бехабар помол накунанд».

Сулаймон аз сухани ӯ лабханд заду гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро тавфиқ деҳ то шукри неъмати туро, ки бар ман ва падару модари ман арзонӣ доштаӣ, ба ҷой оварам ва корҳои шоистае кунам, ки ту хушнуд шавӣ ва маро ба раҳмати худ дар шумори бандагони шоистаат даровар!»

Дар миёни мурғон ҷустуҷӯ кард ва гуфт: «Чаро ҳудҳудро намебинам. Оё аз ғоибшудагон аст?

Ба сахттарин тарзе азобаш мекунам ё сарашро мебурам, агар барои ман далеле равшан наорад».

Дер карданаш ба дароз накашид. Биёмаду гуфт «Ба чизе даст ёфтаам, ки ту даст наёфта будӣ ва аз Сабо бароят хабаре дуруст овардаам.

Занеро ёфтам, ки бар онҳо подшоҳӣ мекунад. Аз ҳар неъмате бархурдор аст ва тахте бузург дорад.

Дидам, ки худ ва мардумаш ба ҷои Худои якто офтобро саҷда мекунанд. Ва шайтон амалҳояшонро дар назарашон биёростааст ва аз роҳи Худо гумроҳашон кардааст, чунон ки рӯи ҳидоят нахоҳанд дид.

Чаро Худоеро, ки ниҳони осмонҳову заминро ошкор мекунад ва ҳар чиро пинҳон медоред ё ошкор месозед, медонад, саҷда накунанд?

Худои якто, ки ҳеҷ худое ғайри Ӯ нест. Парвардигори арши азим». (Саҷда).

Гуфт: «Акнун бингарем, ки рост гуфтаӣ ё дар шумори дурӯғгӯёнӣ.

Ин номаи маро бибар ва бар онҳо афкан, сипас ба як сӯ шав ва бингар, ки чӣ ҷавоб медиҳанд».

Зан гуфт: «Эй бузургон, номае гиромӣ ба сӯи ман партофта шуд.

Нома аз Сулаймон аст ва ин аст: «Ба номи Худои бахшояндаи меҳрубон».

«Бар ман бартарӣ маҷӯед ва ба таслим назди ман биёед».

Зан гуфт: «Эй бузургон, дар кори ман раъй бидиҳед, ки то шумо ҳозир набошед, ман ҳеҷ кореро ҳал натавонам кард».

Гуфтанд: Мо қудратмандон ва соҳибони ҷанги сахт ҳастем. Корҳо ба дасти туст. Бингар, ки чӣ фармон медиҳӣ».

Зан гуфт: «Подшоҳон чун ба деҳае дароянд, вайронаш мекунанд ва азизонашро хор месозанд. Оре, чунин кунанд.

Ман ҳадяе наздашон мефиристам ва менигарам, ки қосидон чӣ ҷавоб меоваранд».

Чун қосид назди Сулаймон омад, Сулаймон гуфт: «Оё мехоҳед ба мол маро ёрӣ кунед? Он чӣ Худо ба ман дода, аз он чӣ ба шумо дода беҳтар аст. На, шумо ба ҳадяи худ шодмон ҳастед.

Акнун ба наздашон бозгард. Лашкаре бар сарашон мекашем, ки ҳаргиз тоқати онро надошта бошанд. Ва ба хориву зори аз он ҷо берунашон мекунем».

Гуфт: «Эй бузургон, кадом як аз шумо тахти ӯро, пеш аз он, ки ба таслим назди ман ояд, бароям меоваред?»

Ифрите аз миёни ҷинҳо гуфт: «Ман қабл аз он, ки аз ҷоят бархезӣ, онро назди ту ҳозир мекунам, ки ман бар ин кор ҳам тавонояму ҳам боваринок».

Ва он кас, ки аз илми китоб баҳрае дошт, гуфт: «Ман, пеш аз он, ки чашм бар ҳам занӣ, онро назди ту меоварам». Чун онро назди худ дид, гуфт: «Ин бахшиши Парвардигори ман аст, то маро биёзмояд, ки шукргузорам ё кофири неъмат. Пас ҳар кӣ шукр гӯяд, барои худ гуфтааст ва ҳар кӣ ношукрӣ кунад, Парвардигори ман бениёзу карим аст».

Гуфт: «Тахташро дигаргун кунед, бубинем онро бозмешиносад ё аз онҳост, ки бознатавонанд шинохт».

Чун омад, гуфтандаш: «Оё тахти ту чунин буд?» Гуфт: «Гӯё ҳамон аст. Ва мо пеш аз ин огоҳ шуда будем ва таслим будаем».

Ва ӯро аз ҳар чӣ ба ҷои Худои якто мепарастид, боздошт. Зеро ӯ дар зумраи кофирон буд.

Гуфтандаш: «Ба саҳни қаср дарой!» Чун бидидаш, пиндошт, ҳавзи пур аз об аст. Доман аз соқҳояш баргирифт. Сулаймон гуфт: «Ин саҳнест соф аз шиша». Гуфт: «Эй Парвардигори ман, ман бар худ ситам кардаам ва инак бо Сулаймон дар баробари Парвардигори ҷаҳониён таслим шудам».

Ва ба қавми Самуд бародарашон Солеҳро фиристодем, ки: Худои якторо бипарастед. Ногаҳон ду гурӯҳ шуданд ва бо якдигар ба хусумат бархостанд.

Гуфт: «Эй қавми ман, чаро пеш аз некӣ бар бадӣ мешитобед? Чаро аз Худо бахшоиш намехоҳед? Шояд бар шумо раҳмат оварад».

Гуфтанд: «Мо туро ва ёронатро ба фоли бад гирифтаем». Гуфт: «Фоли бадатон назди Худост. Инак мардуме фиребхӯрда ҳастед!»

Дар шаҳр нӯҳ марди носолеҳ буданд, ки дар он сарзамин фасод мекарданд, на ислоҳ.

Гуфтанд; «Ба Худо савганд хӯред, ки ӯ ва касонаш ро шабона мекушем. Ва чун касе ба талаби хунаш бархезад, бигӯем: «Мо ба ҳангомн ҳалокати касони ӯ он ҷо набудаем ва мо ростгуфторем».

Ва ғофил буданд, ки агар онҳо ҳилае андешидаанд, Мо низ ҳилае андешидаем.

Бингар, ки оқибати макрашон чӣ шуд: Мо онҳо ва қавмашонро ба тамомӣ ҳалок кардем.

Он хонаҳои онҳост, ки ба ҷазои зулме, ки мекарданд, холӣ афтодааст. Дар он доноёнро ибратест.

Онҳоеро, ки имон оварда буданд ва парҳезгор буданд, наҷот додем.

Ва Лутро ба ёд ор. Он гоҳ ки ба қавми худ гуфт: «Корҳои зишт мекунед, дар ҳоле, ки худ ба зиштии он огоҳед?

Чаро аз рӯи шаҳват ба ҷои занон ба мардон шаҳват меронед? Шумо мардуме нодон ҳастед!»