به نام خداوند رحمتگر مهربان

به راستی که مؤمنان رستگار شدند،

همانان که در نمازشان فروتنند،

و آنان که از بیهوده رویگردانند،

و آنان که زکات می‌پردازند،

و کسانی که پاکدامنند،

مگر در مورد همسرانشان یا کنیزانی که به دست آورده‌اند، که در این صورت بر آنان نکوهشی نیست.

پس هر که فراتر از این جوید، آنان از حد درگذرندگانند.

و آنان که امانتها و پیمان خود را رعایت می‌کنند،

و آنان که بر نمازهایشان مواظبت می‌نمایند،

آنانند که خود وارثانند،

همانان که بهشت را به ارث می‌برند و در آنجا جاودان می‌مانند.

و به یقین، انسان را از عصاره‌ای از گِل آفریدیم.

سپس او را [به صورت‌] نطفه‌ای در جایگاهی استوار قرار دادیم.

آنگاه نطفه را به صورت علقه درآوردیم. پس آن علقه را [به صورت‌] مضغه گردانیدیم، و آنگاه مضغه را استخوانهایی ساختیم، بعد استخوانها را با گوشتی پوشانیدیم، آنگاه [جنین را در] آفرینشی دیگر پدید آوردیم. آفرین باد بر خدا که بهترین آفرینندگان است.

بعد از این [مراحل‌] قطعاً خواهید مُرد.

آنگاه شما در روز رستاخیز برانگیخته خواهید شد.

و به راستی [ما] بالای سر شما هفت راه [آسمانی‌] آفریدیم و از [کار] آفرینش غافل نبوده‌ایم.

و از آسمان، آبی به اندازه [معیّن‌] فرود آوردیم، و آن را در زمین جای دادیم، و ما برای از بین بردن آن مسلّماً تواناییم.

پس برای شما به وسیله آن باغهایی از درختان خرما و انگور پدیدار کردیم که در آنها برای شما میوه‌های فراوان است و از آنها می‌خورید.

و از طور سینا درختی برمی‌آید که روغن و نان خورشی برای خورندگان است.

و البته برای شما در دامها[ی گلّه درس‌] عبرتی است: از [شیری‌] که در شکم آنهاست، به شما می‌نوشانیم، و برای شما در آنها سودهای فراوان است و از آنها می‌خورید.

و بر آنها و بر کشتیها سوار می‌شوید.

و به یقین نوح را به سوی قومش فرستادیم. پس [به آنان‌] گفت: «ای قوم من، خدا را بپرستید. شما را جز او خدایی نیست. مگر پروا ندارید؟»

و اشراف قومش که کافر بودند گفتند: «این [مرد] جز بشری چون شما نیست، می‌خواهد بر شما برتری جوید، و اگر خدا می‌خواست قطعاً فرشتگانی می‌فرستاد. [ما]در میان پدران نخستین خود، چنین [چیزی‌] نشنیده‌ایم.»

او نیست جز مردی که در وی [حال‌] جنون است، پس تا چندی در باره‌اش دست نگاه دارید.

[نوح‌] گفت: «پروردگارا، از آن روی که دروغزنم خواندند مرا یاری کن.»

پس به او وحی کردیم که: زیر نظر ما و [به‌] وحی ما کشتی را بساز، و چون فرمان ما دررسید و تنور به فوران آمد، پس در آن از هر نوع [حیوانی‌] دو تا [یکی نر و دیگری ماده‌] با خانواده‌ات -بجز کسی از آنان که حکم [عذاب ] بر او پیشی گرفته است- وارد کن، در باره کسانی که ظلم کرده‌اند با من سخن مگوی، زیرا آنها غرق خواهند شد.

و چون تو با آنان که همراه تواند بر کشتی نشستی بگو: «ستایش خدایی را که ما را از [چنگ‌] گروه ظالمان رهانید.»

و بگو: «پروردگارا، مرا در جایی پربرکت فرود آور [که‌] تو نیکترین مهمان‌نوازانی.»

در حقیقت، در این [ماجرا] عبرتهایی است، و قطعاً ما آزمایش‌کننده بودیم.

سپس، بعد از آنان نسل‌[هایی‌] دیگر پدید آوردیم.

و در میانشان پیامبری از خودشان روانه کردیم که: خدا را بپرستید. جز او برای شما معبودی نیست. آیا سرِ پرهیزگاری ندارید؟

و اشراف قومش که کافر شده، و دیدار آخرت را دروغ پنداشته بودند، و در زندگی دنیا آنان را مرفّه ساخته بودیم گفتند: «این [مرد] جز بشری چون شما نیست: از آنچه می‌خورید، می‌خورد؛ و از آنچه می‌نوشید، می‌نوشد.

و اگر بشری مثل خودتان را اطاعت کنید در آن صورت قطعاً زیانکار خواهید بود.

آیا به شما وعده می‌دهد که وقتی مُردید و خاک و استخوان شدید [باز] شما [از گور زنده‌] بیرون آورده می‌شوید؟

وه، چه دور است آنچه که وعده داده می‌شوید.

جز این زندگانی دنیای ما چیزی نیست. می‌میریم و زندگی می‌کنیم و دیگر برانگیخته نخواهیم شد.

او جز مردی که بر خدا دروغ می‌بندد نیست، و ما به او اعتقاد نداریم.»

گفت: «پروردگارا، از آن روی که مرا دروغزن خواندند یاریم کن.»

فرمود: «به زودی سخت پشیمان خواهند شد.»

پس فریاد [مرگبار] آنان را به حقّ فرو گرفت، و آنها را [چون‌] خاشاکی که بر آب افتد، گردانیدیم. دور باد [از رحمت خدا] گروه ستمکاران.

آنگاه پس از آنان نسلهای دیگری پدید آوردیم.

هیچ امّتی نه از اجل خود پیشی می‌گیرد و نه باز پس می‌ماند.

باز فرستادگان خود را پیاپی روانه کردیم. هر بار برای [هدایت‌] امتی پیامبرش آمد، او را تکذیب کردند؛ پس [ما امتهای سرکش را] یکی پس از دیگری آوردیم و آنها را مایه عبرت [و زبانزد مردم‌] گردانیدیم. دور باد [از رحمت خدا] مردمی که ایمان نمی‌آورند.

سپس موسی و برادرش هارون را با آیات خود و حجتی آشکار فرستادیم،

به سوی فرعون و سران [قوم‌] او، ولی تکبّر نمودند و مردمی گردنکش بودند،

پس گفتند: «آیا به دو بشر که مثل خود ما هستند و طایفه آنها بندگان ما می‌باشند ایمان بیاوریم؟»

در نتیجه، آن دو را دروغزن خواندند، پس از زمره هلاک‌شدگان گشتند.

و به یقین، ما به موسی کتاب [آسمانی‌] دادیم، باشد که آنان به راه راست روند.

و پسر مریم و مادرش را نشانه‌ای گردانیدیم و آن دو را در سرزمین بلندی که جای زیست و [دارای‌] آب زلال بود جای دادیم.

ای پیامبران، از چیزهای پاکیزه بخورید و کار شایسته کنید، که من به آنچه انجام می‌دهید دانایم.

و در حقیقت، این امّت شماست که امتی یگانه است، و من پروردگار شمایم؛ پس، از من پروا دارید.

تا کار [دین‌]شان را میان خود قطعه قطعه کردند [و] دسته دسته شدند: هر دسته‌ای به آنچه نزدشان بود، دل خوش کردند.

پس آنها را در ورطه گمراهی‌شان تا چندی واگذار.

آیا می‌پندارند که آنچه از مال و پسران که بدیشان مدد می‌دهیم،

[از آن روی است که‌] می‌خواهیم به سودشان در خیرات شتاب ورزیم؟ [نه،] بلکه نمی‌فهمند.

در حقیقت، کسانی که از بیم پروردگارشان هراسانند،

و کسانی که به نشانه‌های پروردگارشان ایمان می‌آورند،

و آنان که به پروردگارشان شرک نمی‌آورند،

و کسانی که آنچه را دادند [در راه خدا] می‌دهند، در حالی که دلهایشان ترسان است [و می‌دانند] که به سوی پروردگارشان بازخواهند گشت،

آنانند که در کارهای نیک شتاب می‌ورزند و آنانند که در انجام آنها سبقت می‌جویند.

و هیچ کس را جز به قدر توانش تکلیف نمی‌کنیم، و نزد ما کتابی است که به حق سخن می‌گوید و آنان مورد ستم قرار نخواهند گرفت.

[نه،] بلکه دلهای آنان از این [حقیقت‌] در غفلت است، و آنان غیر از این [گناهان‌] کردارهایی [دیگر] دارند که به انجام آن مبادرت می‌ورزند.

تا وقتی خوشگذرانانِ آنها را به عذاب گرفتار ساختیم، بناگاه به زاری درمی‌آیند.

امروز زاری مکنید که قطعاً شما از جانب ما یاری نخواهید شد.

در حقیقت، آیات من بر شما خوانده می‌شد و شما بودید که همواره به قهقرا می‌رفتید.

در حالی که از [پذیرفتن‌] آن تکبّر می‌ورزیدید و شب هنگام [در محافل خود] بدگویی می‌کردید.

آیا در [عظمت‌] این سخن نیندیشیده‌اند، یا چیزی برای آنان آمده که برای پدران پیشین آنها نیامده است؟

یا پیامبر خود را [درست‌] نشناخته و [لذا] به انکار او پرداخته‌اند؟

یا می‌گویند او جنونی دارد؟ [نه،] بلکه [او] حق را برای ایشان آورده و[لی‌] بیشترشان حقیقت را خوش ندارند.

و اگر حق از هوسهای آنها پیروی می‌کرد، قطعاً آسمانها و زمین و هر که در آنهاست تباه می‌شد. [نه!] بلکه یادنامه‌شان را به آنان داده‌ایم، ولی آنها از [پیروی‌] یادنامه خود رویگردانند.

یا از ایشان مزدی مطالبه می‌کنی؟ و مزد پروردگارت بهتر است، و اوست که بهترین روزی‌دهندگان است.

و در حقیقت، این تویی که جدّاً آنها را به راه راست می‌خوانی.

و به راستی کسانی که به آخرت ایمان ندارند، از راه [درست‌] سخت منحرفند.

و اگر ایشان را ببخشاییم، و آنچه از صدمه بر آنان [وارد آمده‌] است برطرف کنیم، در طغیان خود کوردلانه اصرار می‌ورزند.

و به راستی ایشان را به عذاب گرفتار کردیم و[لی‌] نسبت به پروردگارشان فروتنی نکردند و به زاری درنیامدند.

تا وقتی که دری از عذاب دردناک بر آنان گشودیم، بناگاه ایشان در آن [حال‌] نومید شدند.

و اوست آن کس که برای شما گوش و چشم و دل پدید آورد. چه اندک سپاسگزارید.

و اوست آن کس که شما را در زمین پدید آورد، و به سوی اوست که گرد آورده خواهید شد.

و اوست آن کس که زنده می‌کند و می‌میراند، و اختلاف شب و روز از اوست. مگر نمی‌اندیشید؟

[نه،] بلکه آنان [نیز] مثل آنچه پیشینیان گفته بودند، گفتند.

گفتند: «آیا چون بمیریم و خاک و استخوان شویم، آیا واقعاً باز ما زنده خواهیم شد؟

درست همین را قبلاً به ما و پدرانمان وعده دادند. این جز افسانه‌های پیشینیان [چیزی‌] نیست.»

بگو: «اگر می‌دانید [بگویید] زمین و هر که در آن است به چه کسی تعلق دارد؟»

خواهند گفت: «به خدا.» بگو: «آیا عبرت نمی‌گیرید؟»

بگو: «پروردگار آسمانهای هفتگانه و پروردگار عرش بزرگ کیست؟»

خواهند گفت: «خدا.» بگو: «آیا پرهیزگاری نمی‌کنید؟»

بگو: «فرمانروایی هر چیزی به دست کیست؟ و اگر می‌دانید [کیست آنکه‌] او پناه می‌دهد و در پناه کسی نمی‌رود؟»

خواهند گفت: «خدا.» بگو: «پس چگونه دستخوش افسون شده‌اید؟»

[نه!] بلکه حقیقت را بر ایشان آوردیم، و قطعاً آنان دروغگویند.

خدا فرزندی اختیار نکرده و با او معبودی [دیگر] نیست، و اگر جز این بود، قطعاً هر خدایی آنچه را آفریده [بود] باخود می‌برد، و حتماً بعضی از آنان بر بعضی دیگر تفوّق می‌جستند. منزه است خدا از آنچه وصف می‌کنند.

دانای نهان و آشکار، و برتر است از آنچه [با او] شریک می‌گردانند.

بگو: «پروردگارا، اگر آنچه را که [از عذاب‌] به آنان وعده داده شده است به من نشان دهی،

پروردگارا، پس مرا در میان قوم ستمکار قرار مده.»

و به راستی که ما تواناییم که آنچه را به آنان وعده داده‌ایم بر تو بنمایانیم.

بدی را به شیوه‌ای نیکو دفع کن. ما به آنچه وصف می‌کنند داناتریم.

و بگو: «پروردگارا، از وسوسه‌های شیطانها به تو پناه می‌برم.

و پروردگارا، از اینکه [آنها] به پیش من حاضر شوند به تو پناه می‌برم.»

تا آنگاه که مرگ یکی از ایشان فرا رسد، می‌گوید: «پروردگارا، مرا بازگردانید،

شاید من در آنچه وانهاده‌ام کار نیکی انجام دهم. نه چنین است، این سخنی است که او گوینده آن است و پشاپیش آنان برزخی است تا روزی که برانگیخته خواهند شد.

پس آنگاه که در صور دمیده شود، [دیگر] میانشان نسبت خویشاوندی وجود ندارد، و از [حال‌] یکدیگر نمی‌پرسند.

پس کسانی که کفه میزان [اعمال‌] آنان سنگین باشد، ایشان رستگارانند.

و کسانی که کفه میزان [اعمال‌]شان سبک باشد، آنان به خویشتن زیان زده [و] همیشه در جهنم می‌مانند.

آتش چهره آنها را می‌سوزاند، و آنان در آنجا ترش‌رویند.

آیا آیات من بر شما خوانده نمی‌شد و [همواره‌] آن را مورد تکذیب قرار نمی‌دادید؟

می‌گویند: «پروردگارا، شقاوت ما بر ما چیره شد و ما مردمی گمراه بودیم.»

پروردگارا، ما را از اینجا بیرون بر، پس اگر باز هم [به بدی‌] برگشتیم، در آن صورت ستمگر خواهیم بود.

می‌فرماید: «[بروید] در آن گم شوید و با من سخن مگویید.»

در حقیقت، دسته‌ای از بندگان من بودند که می‌گفتند: «پروردگارا، ایمان آوردیم. بر ما ببخشای و به ما رحم کن [که‌] تو بهترینِ مهربانی.»

و شما آنان [=مؤمنان‌] را به ریشخند گرفتید، تا [با این کار] یاد مرا از خاطرتان بردند و شما بر آنان می‌خندیدید.

من [هم‌] امروز به [پاس‌] آنکه صبر کردند، بدانان پاداش دادم. آری، ایشانند که رستگارانند.

می‌فرماید: «چه مدت به عدد سالها در زمین ماندید؟»

می‌گویند: «یک روز یا پاره‌ای از یک روز ماندیم. از شمارگران [خود] بپرس.»

می‌فرماید: «جز اندکی درنگ نکردید، کاش شما می‌دانستید.»

آیا پنداشتید که شما را بیهوده آفریده‌ایم و اینکه شما به سوی ما بازگردانیده نمی‌شوید؟

پس والاست خدا، فرمانروای برحق، خدایی جز او نیست. [اوست‌] پروردگار عرش گرانمایه.

و هر کس با خدا معبود دیگری بخواند، برای آن برهانی نخواهد داشت، و حسابش فقط با پروردگارش می‌باشد، در حقیقت، کافران رستگار نمی‌شوند.

و بگو: «پروردگارا، ببخشای و رحمت کن [که‌] تو بهترین بخشایندگانی.