به نام خداوند رحمتگر مهربان

پرسنده‌ای از عذاب واقع‌شونده‌ای پرسید،

که اختصاص به کافران دارد [و] آن را بازدارنده‌ای نیست.

[و] از جانب خداوند صاحب درجات [و مراتب‌] است.

فرشتگان و روح، در روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است به سوی «او» بالا می‌روند.

پس صبر کن، صبری نیکو.

زیرا آنان [عذاب‌] را دور می‌بینند،

و [ما] نزدیکش می‌بینیم.

روزی که آسمانها چون فلز گداخته شود،

و کوهها چون پشم زده گردد،

و هیچ دوست صمیمی از دوست صمیمی [حال‌] نپرسد،

آنان را به ایشان نشان می‌دهند. گناهکار آرزو می‌کند که کاش برای رهایی از عذاب آن روز، می توانست پسران خود را عوض دهد،

و [نیز] همسرش و برادرش را،

و قبیله‌اش را که به او پناه می‌دهد،

و هر که را که در روی زمین است همه را [عوض می‌داد] و آنگاه خود را رها می‌کرد.

نه چنین است. [آتش‌] زبانه می‌کشد،

پوست سر و اندام را برکننده است.

هر که را پشت کرده و روی برتافته،

و گرد آورده و انباشته [و حسابش را نگاه داشته‌] فرا می‌خواند.

به راستی که انسان سخت آزمند [و بی‌تاب‌] خلق شده است.

چون صدمه‌ای به او رسد عجز و لابه کند.

و چون خیری به او رسد بخل ورزد.

غیر از نمازگزاران:

همان کسانی که بر نمازشان پایداری می‌کنند.

و همانان که در اموالشان حقی معلوم است،

برای سائل و محروم.

و کسانی که روز جزا را باور دارند.

و آنان که از عذاب پروردگارشان بیمناکند.

چرا که از عذاب پروردگارشان ایمن نمی‌توانند بود.

و کسانی که دامن خود را حفظ می‌کنند،

مگر بر همسران خود یا کنیزانشان که [در این صورت‌] مورد نکوهش نیستند.

و هر کس پا از این [حد] فراتر نهد، آنان همان از حد درگذرندگانند.

و کسانی که امانتها و پیمان خود را مراعات می‌کنند.

و آنان که بر شهادتهای خود ایستاده‌اند.

و کسانی که بر نمازشان مداومت می‌ورزند.

آنها هستند که در باغهایی [از بهشت‌]، گرامی خواهند بود.

چه شده است که آنان که کفر ورزیده‌اند، به سوی تو شتابان،

گروه گروه، از راست و از چپ [هجوم می‌آورند]؟

آیا هر یک از آنان طمع می‌بندد که در بهشت پر نعمت درآورده شود؟

نه چنین است. ما آنان را از آنچه [خود] می‌دانند آفریدیم.

[هرگز،] به پروردگار خاوران و باختران سوگند یاد می‌کنم که ما تواناییم،

که به جای آنان بهتر از ایشان را بیاوریم؛ و بر ما پیشی نتوانند جست.

پس بگذارشان یاوه گویند و بازی کنند تا روزی را که وعده داده شده‌اند ملاقات نمایند.

روزی که از گورها[ی خود] شتابان برآیند، گویی که آنان به سوی پرچمهای افراشته می دوند.

دیدگانشان فرو افتاده، [غبار] مذلّت آنان را فرو گرفته است. این است همان روزی که به ایشان وعده داده می‌شد.