به نام خداوند رحمتگر مهربان

برای مردم [وقت‌] حسابشان نزدیک شده است، و آنان در بی‌خبری رویگردانند.

هیچ پند تازه‌ای از پروردگارشان نیامد، مگر اینکه بازی‌کنان آن را شنیدند.

در حالی که دلهایشان مشغول است. و آنانکه ستم کردند پنهانی به نجوا برخاستند که: «آیا این [مرد] جز بشری مانند شماست؟ آیا دیده و دانسته به سوی سحر می‌روید؟»

[پیامبر] گفت: «پروردگارم [هر] گفتار[ی‌] را در آسمان و زمین می‌داند، و اوست شنوای دانا.»

بلکه گفتند: «خوابهای شوریده است، [نه‌] بلکه آن را بربافته، بلکه او شاعری است. پس همان گونه که برای پیشینیان هم عرضه شد، باید برای ما نشانه‌ای بیاورد.»

قبل از آنان [نیز مردم‌] هیچ شهری -که آن را نابود کردیم- [به آیات ما] ایمان نیاوردند. پس آیا اینان [به معجزه‌] ایمان می‌آورند؟

و پیش از تو [نیز] جز مردانی را که به آنان وحی می‌کردیم گسیل نداشتیم. اگر نمی‌دانید از پژوهندگان کتابهای آسمانی بپرسید.

و ایشان را جسدی که غذا نخورند قرار ندادیم و جاویدان [هم‌] نبودند.

سپس وعده [خود] به آنان را راست گردانیدیم و آنها و هر که را خواستیم نجات دادیم و افراطکاران را به هلاکت رسانیدیم.

در حقیقت، ما کتابی به سوی شما نازل کردیم که یاد شما در آن است. آیا نمی‌اندیشید؟

و چه بسیار شهرها را که [مردمش‌] ستمکار بودند در هم شکستیم، و پس از آنها قومی دیگر پدید آوردیم.

پس چون عذاب ما را احساس کردند، بناگاه از آن می‌گریختند.

[هان‌] مگریزید، و به سوی آنچه در آن متنعّم بودید و [به سوی‌] سراهایتان بازگردید، باشد که شما مورد پرسش قرار گیرید.

گفتند: «ای وای بر ما، که ما واقعاً ستمگر بودیم.»

سخنشان پیوسته همین بود، تا آنان را دروشده بی‌جان گردانیدیم.

و آسمان و زمین و آنچه را که میان آن دو است به بازیچه نیافریدیم.

اگر می‌خواستیم بازیچه‌ای بگیریم، قطعاً آن را از پیش خود اختیار می‌کردیم.

بلکه حق را بر باطل فرو می‌افکنیم، پس آن را در هم می‌شکند، و بناگاه آن نابود می‌گردد. وای بر شما از آنچه وصف می‌کنید.

و هر که در آسمانها و زمین است برای اوست، و کسانی که نزد اویند از پرستش وی تکبّر نمی‌ورزند و درمانده نمی‌شوند.

شبانه روز، بی‌آنکه سستی ورزند، نیایش می‌کنند.

آیا برای خود خدایانی از زمین اختیار کرده‌اند که آنها [مردگان را] زنده می‌کنند؟

اگر در آنها [=زمین و آسمان‌] جز خدا، خدایانی [دیگر] وجود داشت، قطعاً [زمین و آسمان‌] تباه می‌شد. پس منزّه است خدا، پروردگار عرش، از آنچه وصف می‌کنند.

در آنچه [خدا] انجام می‌دهد چون و چرا راه ندارد، و[لی‌] آنان [=انسانها] سؤال خواهند شد.

آیا به جای او خدایانی برای خود گرفته‌اند؟ بگو: «برهانتان را بیاورید.» این است یادنامه هر که با من است و یادنامه هر که پیش از من بوده. [نه!] بلکه بیشترشان حق را نمی‌شناسند و در نتیجه از آن رویگردانند.

و پیش از تو هیچ پیامبری نفرستادیم مگر اینکه به او وحی کردیم که: «خدایی جز من نیست، پس مرا بپرستید.»

و گفتند: «[خدای‌] رحمان فرزندی اختیار کرده.» منزّه است او. بلکه [فرشتگان‌] بندگانی ارجمندند،

که در سخن بر او پیشی نمی‌گیرند، و خود به دستور او کار می‌کنند.

آنچه فراروی آنان و آنچه پشت سرشان است می‌داند، و جز برای کسی که [خدا] رضایت دهد، شفاعت نمی‌کنند و خود از بیم او هراسانند.

و هر کس از آنان بگوید: «من [نیز] جز او خدایی هستم»، او را به دوزخ کیفر می‌دهیم. [آری‌] سزای ستمکاران را این گونه می‌دهیم.

آیا کسانی که کفر ورزیدند ندانستند که آسمانها و زمین هر دو به هم پیوسته بودند، و ما آن دو را از هم جدا ساختیم، و هر چیز زنده‌ای را از آب پدید آوردیم؟ آیا [باز هم‌] ایمان نمی‌آورند؟

و در زمین کوههایی استوار نهادیم تا مبادا [زمین‌] آنان [=مردم‌] را بجنباند، و در آن راههایی فراخ پدید آوردیم، باشد که راه یابند.

و آسمان را سقفی محفوظ قرار دادیم، و[لی‌] آنان از [مطالعه در] نشانه‌های آن اِعراض می‌کنند.

و اوست آن کسی که شب و روز و خورشید و ماه را پدید آورده است. هر کدام از این دو در مداری [معیّن‌] شناورند.

و پیش از تو برای هیچ بشری جاودانگی [در دنیا] قرار ندادیم. آیا اگر تو از دنیا بروی آنان جاویدانند؟

هر نفسی چشنده مرگ است، و شما را از راه آزمایش به بد و نیک خواهیم آزمود، و به سوی ما بازگردانیده می‌شوید.

و کسانی که کافر شدند، چون تو را ببینند فقط به مسخره‌ات می‌گیرند [و می‌گویند:] «آیا این همان کس است که خدایانتان را [به بدی‌] یاد می‌کند؟» در حالی که آنان خود، یاد [خدای‌] رحمان را منکرند.

انسان از شتاب آفریده شده است. به زودی آیاتم را به شما نشان می‌دهم. پس [عذاب را] به شتاب از من مخواهید.

و می‌گویند: «اگر راست می‌گویید، این وعده [قیامت‌] کی خواهد بود؟»

کاش آنان که کافر شده‌اند می‌دانستند آنگاه که آتش را نه از چهره‌های خود و نه از پشتشان بازنمی‌توانند داشت، و خود مورد حمایت قرار نمی‌گیرند [چه حالی خواهند داشت‌].

بلکه [آتش‌] به طور ناگهانی به آنان می‌رسد و ایشان را بهت‌زده می‌کند [به گونه‌ای‌] که نه می‌توانند آن را برگردانند و نه به آنان مهلت داده می‌شود.

و مسلمّاً پیامبران پیش از تو [نیز] مورد ریشخند قرار گرفتند، پس کسانی که آنان را مسخره می‌کردند، [سزای‌] آنچه که آن را به ریشخند می‌گرفتند گریبانگیرشان شد.

بگو: «چه کسی شما را شب و روز از [عذاب‌] رحمان حفظ می‌کند؟» [نه‌] بلکه آنان از یاد پروردگارشان رویگردانند.

[34]آیا برای آنان خدایانی غیر از ماست که از ایشان حمایت کنند؟ [آن خدایان‌] نه می‌توانند خود را یاری کنند و نه از جانب ما یاری شوند.

[نه‌] بلکه اینها و پدرانشان را برخوردار کردیم تا عمرشان به درازا کشید. آیا نمی‌بینند که ما می‌آییم و زمین را از جوانب آن فرو می‌کاهیم؟ آیا باز هم آنان پیروزند؟

بگو: «من شما را فقط به وسیله وحی هشدار می‌دهم.» و[لی‌] چون کران بیم داده شوند، دعوت را نمی‌شنوند.

و اگر شمه‌ای از عذاب پروردگارت به آنان برسد، خواهند گفت: «ای وای بر ما که ستمکار بودیم.»

و ترازوهای داد را در روز رستاخیز می‌نهیم، پس هیچ کس [در] چیزی ستم نمی‌بیند، و اگر [عمل‌] هموزن دانه خردلی باشد آن را می‌آوریم و کافی است که ما حسابرس باشیم.

و در حقیقت، به موسی و هارون فرقان دادیم و [کتابشان‌] برای پرهیزگاران روشنایی و اندرزی است.

[همان‌] کسانی که از پروردگارشان در نهان می‌ترسند و از قیامت هراسناکند.

و این [کتاب‌] -که آن را نازل کرده‌ایم- پندی خجسته است. آیا باز هم آن را انکار می‌کنید؟

و در حقیقت، پیش از آن، به ابراهیم رشد [فکری‌]اش را دادیم و ما به [شایستگی‌] او دانا بودیم.

آنگاه که به پدر خود و قومش گفت: «این مجسمه‌هایی که شما ملازم آنها شده‌اید چیستند؟»

گفتند: «پدران خود را پرستندگان آنها یافتیم.»

گفت: «قطعاً شما و پدرانتان در گمراهی آشکاری بودید.»

گفتند: «آیا حق را برای ما آورده‌ای یا تو از شوخی‌کنندگانی؟»

گفت: «[نه‌] بلکه پروردگارتان، پروردگار آسمانها و زمین است، همان کسی که آنها را پدید آورده است، و من بر این [واقعیت‌] از گواهانم.

و سوگند به خدا که پس از آنکه پشت کردید و رفتید، قطعاً در کار بتانتان تدبیری خواهم کرد.»

پس آنها را -جز بزرگترشان را- ریز ریز کرد، باشد که ایشان به سراغ آن بروند.

گفتند: «چه کسی با خدایان ما چنین [معامله‌ای‌] کرده، که او واقعاً از ستمکاران است؟»

گفتند: «شنیدیم جوانی، از آنها [به بدی‌] یاد می‌کرد که به او ابراهیم گفته می‌شود.»

گفتند: «پس او را در برابر دیدگان مردم بیاورید، باشد که آنان شهادت دهند.»

گفتند: «ای ابراهیم، آیا تو با خدایان ما چنین کردی؟»

گفت: «[نه‌] بلکه آن را این بزرگترشان کرده است، اگر سخن می‌گویند از آنها بپرسید.»

پس به خود آمده و [به یکدیگر] گفتند: «در حقیقت، شما ستمکارید.»

سپس سرافکنده شدند [و گفتند:] «قطعاً دانسته‌ای که اینها سخن نمی‌گویند.»

گفت: «آیا جز خدا چیزی را می‌پرستید که هیچ سود و زیانی به شما نمی‌رساند؟

اف بر شما و بر آنچه غیر از خدا می‌پرستید. مگر نمی‌اندیشید؟»

گفتند: «اگر کاری می‌کنید، او را بسوزانید و خدایانتان را یاری دهید.»

گفتیم: «ای آتش، برای ابراهیم سرد و بی‌آسیب باش.»

و خواستند به او نیرنگی بزنند و[لی‌] آنان را زیانکارترین [مردم‌] قرار دادیم.

و او و لوط را [برای رفتن‌] به سوی آن سرزمینی که برای جهانیان در آن برکت نهاده بودیم، رهانیدیم.

و اسحاق و یعقوب را [به عنوان نعمتی‌] افزون به او بخشودیم و همه را از شایستگان قرار دادیم.

و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می‌کردند، و به ایشان انجام دادن کارهای نیک و برپاداشتن نماز و دادن زکات را وحی کردیم و آنان پرستنده ما بودند.

و به لوط حکمت و دانش عطا کردیم و او را از آن شهری که [مردمش‌] کارهای پلید [جنسی‌] می‌کردند نجات دادیم. به راستی آنها گروه بد و منحرفی بودند.

و او را در رحمت خویش داخل کردیم، زیرا او از شایستگان بود.

و نوح را [یاد کن‌] آنگاه که پیش از [سایر پیامبران‌] ندا کرد، پس ما او را اجابت کردیم، و وی را با خانواده‌اش از بلای بزرگ رهانیدیم.

و او را در برابر مردمی که نشانه‌های ما را به دروغ گرفته بودند پیروزی بخشیدیم، چرا که آنان مردم بدی بودند، پس همه ایشان را غرق کردیم.

و داوود و سلیمان را [یاد کن‌] هنگامی که در باره آن کشتزار -که گوسفندان مردم شب‌هنگام در آن چریده بودند- داوری می‌کردند، و [ما] شاهد داوری آنان بودیم.

پس آن [داوری‌] را به سلیمان فهماندیم، و به هر یک [از آن دو] حکمت و دانش عطا کردیم، و کوهها را با داوود و پرندگان به نیایش واداشتیم، و ما کننده [این کار] بودیم.

و به [داوود] فن زره [سازی‌] آموختیم، تا شما را از [خطرات‌] جنگتان حفظ کند. پس آیا شما سپاسگزارید؟

و برای سلیمان، تندباد را [رام کردیم‌] که به فرمان او به سوی سرزمینی که در آن برکت نهاده بودیم جریان می‌یافت، و ما به هر چیزی دانا بودیم.

و برخی از شیاطین بودند که برای او غواصی و کارهایی غیر از آن می‌کردند، و ما مراقب [حال‌] آنها بودیم.

و ایوب را [یاد کن‌] هنگامی که پروردگارش را ندا داد که: «به من آسیب رسیده است و تویی مهربانترین مهربانان.»

پس [دعای‌] او را اجابت نمودیم و آسیب وارده بر او را برطرف کردیم، و کسان او و نظیرشان را همراه با آنان [مجدداً] به وی عطا کردیم [تا] رحمتی از جانب ما و عبرتی برای عبادت‌کنندگان [باشد].

و اسماعیل و ادریس و ذوالکفل را [یاد کن‌] که همه از شکیبایان بودند.

و آنان را در رحمت خود داخل نمودیم، چرا که ایشان از شایستگان بودند.

و «ذوالنون» را [یاد کن‌] آنگاه که خشمگین رفت و پنداشت که ما هرگز بر او قدرتی نداریم، تا در [دل‌] تاریکیها ندا درداد که: «معبودی جز تو نیست، منزّهی تو، راستی که من از ستمکاران بودم.»

پس [دعای‌] او را برآورده کردیم و او را از اندوه رهانیدیم، و مؤمنان را [نیز] چنین نجات می‌دهیم.

و زکریّا را [یاد کن‌] هنگامی که پروردگار خود را خواند: «پروردگارا، مرا تنها مگذار و تو بهترین ارث برندگانی.»

پس [دعای‌] او را اجابت نمودیم، و یحیی را بدو بخشیدیم و همسرش را برای او شایسته [و آماده حمل‌] کردیم، زیرا آنان در کارهای نیک شتاب می‌نمودند و ما را از روی رغبت و بیم می‌خواندند و در برابر ما فروتن بودند.

و آن [زن را یاد کن‌] که خود را پاکدامن نگاه داشت، و از روح خویش در او دمیدیم و او و پسرش را برای جهانیان آیتی قرار دادیم.

این است امت شما که امتی یگانه است، و منم پروردگار شما، پس مرا بپرستید.

و[لی‌] دینشان را میان خود پاره پاره کردند. همه به سوی ما بازمی‌گردند.

پس هر که کارهای شایسته انجام دهد و مؤمن [هم‌] باشد، برای تلاش او ناسپاسی نخواهد بود، و ماییم که به سود او ثبت می‌کنیم.

و بر [مردم‌] شهری که آن را هلاک کرده‌ایم، بازگشتشان [به دنیا] حرام است.

تا وقتی که یأجوج و مأجوج [راهشان‌] گشوده شود و آنها از هر پشته‌ای بتازند،

و وعده حق نزدیک گردد، ناگهان دیدگان کسانی که کفر ورزیده‌اند خیره می‌شود [و می‌گویند:] «ای وای بر ما که از این [روز] در غفلت بودیم، بلکه ما ستمگر بودیم.»

در حقیقت، شما و آنچه غیر از خدا می‌پرستید، هیزم دوزخید. شما در آن وارد خواهید شد.

اگر اینها خدایانی [واقعی‌] بودند در آن وارد نمی‌شدند، و حال آنکه جملگی در آن ماندگارند.

برای آنها در آنجا ناله‌ای زار است و در آنجا [چیزی‌] نمی‌شنوند.

بی‌گمان کسانی که قبلا از جانب ما به آنان وعده نیکو داده شده است از آن [آتش‌] دور داشته خواهند شد.

صدای آن را نمی‌شنوند، و آنان در میان آنچه دلهایشان بخواهد جاودانند.

دلهره بزرگ، آنان را غمگین نمی‌کند و فرشتگان از آنها استقبال می‌کنند [و به آنان می‌گویند:] این همان روزی است که به شما وعده می‌دادند.

روزی که آسمان را همچون در پیچیدن صفحه نامه‌ها در می‌پیچیم. همان گونه که بار نخست آفرینش را آغاز کردیم، دوباره آن را بازمی‌گردانیم. وعده‌ای است بر عهده ما، که ما انجام‌دهنده آنیم.

و در حقیقت، در زبور پس از تورات نوشتیم که زمین را بندگان شایسته ما به ارث خواهند برد.

به راستی در این [امور] برای مردم عبادت‌پیشه ابلاغی [حقیقی‌] است.

و تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم.

بگو: «جز این نیست که به من وحی می‌شود که خدای شما خدایی یگانه است. پس آیا مسلمان می‌شوید؟»

پس اگر روی برتافتند بگو: «به [همه‌] شما به طور یکسان اعلام کردم، و نمی‌دانم آنچه وعده داده شده‌اید آیا نزدیک است یا دور.»

[آری،] او سخن آشکار را می‌داند و آنچه را پوشیده می‌دارید می‌داند.

و نمی‌دانم، شاید آن برای شما آزمایشی و تا چند گاهی [وسیله‌] برخورداری باشد.

گفت: «پروردگارا، [خودت‌] به حق داوری کن، و به رغم آنچه وصف می‌کنید، پروردگار ما همان بخشایشگر دستگیر است.»