به نام خداوند رحمتگر مهربان

بخوان به نام پروردگارت که آفرید.

انسان را از عَلَق آفرید.

بخوان، و پروردگار تو کریمترین [کریمان‌] است.

همان کس که به وسیله قلم آموخت.

آنچه را که انسان نمی‌دانست [بتدریج به او] آموخت.

حقاً که انسان سرکشی می‌کند،

همین که خود را بی‌نیاز پندارد.

در حقیقت، بازگشت به سوی پروردگار توست.

آیا دیدی آن کس را که باز می‌داشت،

بنده‌ای را آنگاه که نماز می‌گزارد؟

چه پنداری اگر او بر هدایت باشد،

یا به پرهیزگاری وادارد [برای او بهتر نیست‌]؟

[و باز] آیا چه پنداری [که‌] اگر او به تکذیب پردازد و روی برگرداند [چه کیفری در پیش دارد]؟

مگر ندانسته که خدا می‌بیند؟

زنهار، اگر باز نایستد، موی پیشانی [او] را سخت بگیریم؛

[همان‌] موی پیشانی دروغزن گناه‌پیشه را.

[بگو] تا گروه خود را بخواند.

بزودی آتشبانان را فرا خوانیم.

زنهار! فرمانش مَبَر، و سجده کن، و خود را [به خدا] نزدیک گردان.