به نام خداوند رحمتگر مهربان

نام پروردگار والای خود را به پاکی بستای:

همان که آفرید و هماهنگی بخشید.

و آنکه اندازه‌گیری کرد و راه نمود.

و آنکه چمنزار را برآورد؛

و پس [از چندی‌] آن را خاشاکی تیره‌گون گردانید.

ما بزودی [آیات خود را به وسیله سروش غیبی‌] بر تو خواهیم خواند، تا فراموش نکنی؛

جز آنچه خدا خواهد، که او آشکار و آنچه را که نهان است می‌داند.

و برای تو آسانترین [راه‌] را فراهم می‌گردانیم.

پس پند ده، اگر پند سود بخشد.

آن کس که ترسد، بزودی عبرت گیرد.

و نگون‌بخت، خود را از آن دور می‌دارد؛

همان کس که در آتشی بزرگ در آید؛

آنگاه نه در آن می‌میرد و نه زندگانی می‌یابد.

رستگار آن کس که خود را پاک گردانید؛

و نام پروردگارش را یاد کرد و نماز گزارد.

لیکن [شما] زندگی دنیا را بر می‌گزینید؛

با آنکه [جهان‌] آخرت نیکوتر و پایدارتر است.

قطعاً در صحیفه‌های گذشته این [معنی‌] هست،

صحیفه‌های ابراهیم و موسی.