به نام خداوند رحمتگر مهربان

چهره در هم کشید و روی گردانید،

که آن مرد نابینا پیش او آمد؛

و تو چه دانی، شاید او به پاکی گراید،

یا پند پذیرد و اندرز سودش دهد.

اما آن کس که خود را بی‌نیاز می‌پندارد،

تو بدو می‌پردازی؛

با آنکه اگر پاک نگردد، بر تو [مسؤولیتی‌] نیست.

و اما آن کس که شتابان پیش تو آمد،

در حالی که [از خدا] می‌ترسید،

تو از او به دیگران می‌پردازی.

زنهار [چنین مکن‌] این [آیات‌] پندی است.

تا هر که خواهد، از آن پند گیرد.

در صحیفه‌هایی ارجمند،

والا و پاک‌شده،

به دست فرشتگانی،

ارجمند و نیکوکار.

کشته باد انسان، چه ناسپاس است

او را از چه چیز آفریده است؟

از نطفه‌ای خلقش کرد و اندازه مقررش بخشید.

سپس راه را بر او آسان گردانید.

آنگاه به مرگش رسانید و در قبرش نهاد.

سپس چون بخواهد او را برانگیزد.

ولی نه! هنوز آنچه را به او دستور داده، به جای نیاورده است.

پس انسان باید به خوراک خود بنگرد،

که ما آب را به صورت بارشی فرو ریختیم؛

آنگاه زمین را با شکافتنی [لازم‌] شکافتیم؛

پس در آن، دانه رویانیدیم.

و انگور و سبزی،

و زیتون و درخت خرما،

و باغهای انبوه،

و میوه و چراگاه،

[تا وسیله‌] استفاده شما و دامهایتان باشد.

پس چون فریاد گوش‌خراش دررسد؛

روزی که آدمی از برادرش،

و از مادرش و پدرش.

و از همسرش و پسرانش می‌گریزد،

در آن روز، هر کسی از آنان را کاری است که او را به خود مشغول می‌دارد.

در آن روز، چهره‌هایی درخشانند،

خندان [و] شادانند.

و در آن روز، چهره‌هایی است که بر آنها غبار نشسته،

[و] آنها را تاریکی پوشانده است؛

آنان همان کافران بدکارند.